kinderen en social media

Kinderen en Social Media

Social media is de afgelopen jaren steeds belangrijker geworden in onze maatschappij.  Ook voor onze kinderen. Er komt dus hoogstwaarschijnlijk een dag dat je kind een Facebook-, Instagram-, Twitter-, Snapchat- of ander social media account wil. De generatie ouders van nu kent in ieder geval nog een tijd zonder Facebook en Whatsapp. Maar onze kinderen hebben tegenwoordig een volledige levensgeschiedenis op social media. De gevolgen hiervan kunnen verregaand zijn. Zonder het te weten kunnen je kinderen zichzelf beschadigen door de verkeerde dingen online te delen. Daarom is het goed om je kinderen te wijzen op de eventuele gevaren en duidelijke afspraken met ze te maken.

Imago

Kinderen delen voornamelijk lieve, mooie, ontroerende, grappige of creatieve boodschappen met elkaar. Ze kunnen vrienden een hart onder de riem steken met een kort berichtje op Facebook of een grappig of mooi filmpje delen en hopen dat die veel likes oplevert. Zo bouwen ze aan hun imago. En dat laatste is met name voor de grotere kinderen heel erg belangrijk.

Uit onderzoek blijkt dat kinderen vooral actief zijn op Whatsapp (89%). Daarnaast zijn Facebook (75%), YouTube (72%), Instagram (52%) en Snapchat (37,4%) populair onder kinderen. Het gebruik van social media per leeftijd is als volgt: 8 jaar: 24 procent, 9  jaar: 29 procent, 10 jaar: 49 procent, 11 jaar: 70 procent, 12 jaar: 84 procent, 13 jaar en ouder: bijna alle kinderen.

 

Vijf gevaren van sociale media waar je met je kinderen over moet praten.

  1. Het gevaar van contacten met vreemden.

Het is moeilijk om online het verschil tussen vrienden en vijanden te zien. Je kind kan zomaar benaderd worden door iemand die hij of zij helemaal niet kent. Leg uit dat niet alle mensen op social media zijn wie ze zeggen dat ze zijn. Zorg dat hun pagina’s op Facebook en Instagram niet openbaar staan, maar maak er een privé account van. Adviseer ze om alleen vriendschapsverzoeken van bekenden te accepteren. Kijk als ouder ook mee. Wordt Facebook en/of instagram vriend van je kind.

  1. Informatie delen – onthul niet te veel.

Druk je kind op het hart nooit tegen vreemden te vertellen waar hij/zij woont en op school zit of wanneer jullie op vakantie gaan. Leg uit dat dat soort informatie terecht kan komen bij vreemden met slechte bedoelingen.

  1. Pas op bij het plaatsen van foto’s.

Kinderen moeten de potentiële risico’s kennen van wat ze online plaatsen. Met name foto’s kunnen erg gevaarlijk zijn. Het is belangrijk de kinderen te laten weten dat ze beter geen foto’s sturen naar vreemden. Foto’s bevatten namelijk Exif data – informatie over de locatie en tijd die de camera of de telefoon digitaal aan de foto hecht. Iemand die een foto ontvangt kan die gegevens gebruiken om de exacte geografische locatie te bepalen van waar die foto is genomen. Op de meeste platforms worden Exif data automatisch verwijderd bij het plaatsen van een foto of video. Dit is o.a. het geval bij Facebook, Instagram, Twitter, LinkedIn en Marktplaats.nl. Toch blijft het oppassen geblazen. Los van de Exif data kan een bepaalde foto ook tegen je gebruikt worden. ‘Online shaming’ komt steeds vaker voor. Hierbij wordt een foto gebruikt van persoonlijke aard (bijvoorbeeld een naaktfoto) om iemand voor de hele school voor gek te zetten en/of te chanteren. Zo’n foto krijg je helaas nooit meer weg van internet, omdat deze vaak al snel op allerlei vage sites wordt gekopieerd of razendsnel wordt verspreid onder een groep scholieren.

  1. Social media bewaart alles voor altijd.

Leg je kinderen uit dat alles op social media ook in de toekomst zichtbaar zal zijn. Dit betekent dus dat in de toekomst universiteiten, hogescholen, potentiële werkgevers en alle anderen de foto’s kunnen zien die je nu plaatst.. Dus als ze ooit nog astronaut, profvoetballer of minister-president willen worden, kunnen ze beter opletten wat ze nu op Facebook zetten.

  1. Cyberpesten.

Praat met je kinderen over pesten en leg uit dat het misschien minder erg lijkt als dit online is, maar dat dit minstens zo erg is. Als je op school gepest wordt, ben je in ieder geval thuis nog veilig. Social media is er echter 24 uur per dag, 7 dagen per week. Als pesten zich online afspeelt is een kind nergens meer veilig.

 

Websites over veilig internet

Tien tips

Mediapedagoog Frederike Lems heeft de volgende 10 tips beschreven voor het veilig gebruik van social media onder kinderen;

  1. Heeft je kind interesse in een bepaald sociaal platform, kijk dan eerst zelf even wat het is. Goede sites voor kinderen bieden een pagina met informatie voor ouders en/of informatie over veiligheid.
  2. Voor veel sociale platforms moet je kind officieel 13 jaar zijn om een account aan te kunnen maken. Toch hebben miljoenen jongere kinderen al een account. Maak een afweging: heb je begrip voor het feit dat ‘bijna iedereen in de klas’ een account heeft of houden jullie die leeftijdsgrens aan? Het nadeel van liegen over je leeftijd is dat je bij problemen minder uitgebreid beschermd wordt door de wet. Als je ervoor kiest het wel te doen, benadruk dan dat het een uitzondering is.
  3. Start samen. Maak samen een account aan en bespreek alles wat je tegenkomt. Onderzoek samen, praat erover en vraag door, maar beslis uiteindelijk zelf. Bespreek bijvoorbeeld de privacy-instellingen. Welke informatie toont je kind aan wie? Praat ook over het toevoegen van vrienden: laat alleen mensen toe die je goed kent.
  4. Leer je kind zuinig te zijn op zichzelf. Leg uit dat als je een foto op internet plaatst, je de regie erover verliest. Je weet nooit zeker wie de foto ziet en wat diegene ermee zal doen. Maak dat concreet door hem zichzelf bij elke foto te laten afvragen: is het oké als ik die foto zou terugzien op een digibord in de centrale ruimte op school?
  5. Leg uit dat het makkelijker is om onaardig of brutaal te zijn via tekst dan in het echt. Spreek daarom af dat je kind zich bij elk bericht afvraagt: zou ik dit ook zo zeggen als ik deze persoon in de ogen keek? Bovendien lonen vriendelijke berichten: die zijn veel populairder dan berichten waarin mensen zeuren of bot zijn.
  6. Gaat het om een sociaal netwerk? Word dan zelf ook lid en vrienden met je kind, zolang hij dat toestaat.
  7. Bespreek portret- en auteursrecht. Een ingewikkeld systeem, maar er zijn kinderen die van de rechter een flink bedrag moesten betalen aan de maker. In groep 6 maken kinderen al werkstukken via internet, terwijl ze vaak niet op de hoogte zijn van deze rechten. Bij jonge kinderen kun je voorstellen om hun werkstuk niet te publiceren, dus niet te plaatsen op een openbare plek. Is je kind ouder en/of start hij met een sociaal medium, dan kun je hem meer uitleggen. Als je kind bijvoorbeeld een foto wilt plaatsen (publiceren!) waar ook iemand anders herkenbaar op staat, moet hij eigenlijk eerst toestemming vragen. Daarnaast moet je kind uitkijken met het publiceren van foto’s die hij op internet heeft gevonden, er rust namelijk bijna altijd auteursrecht op.
  8. Leer je kind reclame te herkennenen te doorzien. Bespreek wat wel en niet reclame is op de site. Mag je kind daar wel of niet op klikken? Het zijn vaak webshops, dus in feite gaat je kind winkelen.
  9. Maak afspraken over online spellendie je via social media aangeboden worden. Sommige spellen maken misbruik van het onbegrip van kinderen. Het is lang niet altijd duidelijk of iets geld kost of niet. Spreek af dat je kind jou erbij haalt als hij in zo’n situatie terechtkomt. Met veel spellen kan je kind zich lang gratis vermaken. Mocht er een situatie ontstaan waarbij je kind geld wil uitgeven, dan kun je natuurlijk besluiten dat dat niet mag. Veel kinderen zijn ook trots op hoog behaalde levels zonder geld uit te geven. Aan de andere kant: wat is het verschil tussen het kopen van een game in een speelgoedwinkel en betalen voor een toevoeging aan een online spel? Als je besluit dat je kind geld mag uitgeven, spreek dan af dat hij jou erbij haalt, zodat je zelf de betaalprocedure doorloopt. En misschien is het een goed idee dat hij (een deel van) het spel van zijn zakgeld betaalt.
  10. Vraag regelmatig aan je kind hoe het gaat en wat zijn ervaringen zijn. Probeer alles samen uit te zoeken en kennis te delen. Ook kun je op basis van de ervaringen van je kind besluiten om bepaalde regels aan te passen (aan zijn toenemende leeftijd, bijvoorbeeld).

 

Verbieden?

Als je dit allemaal zo leest, zou je als ouders geneigd zijn je kinderen te verbieden om social media te gebruiken. Echter, verbieden heeft totaal geen zin, dat werkt alleen maar stiekem gebruik in de hand. Bovendien zouden je kinderen allerlei sociale interacties missen. Social media hoort nou eenmaal bij ons leven. Laten we hier samen met onze kinderen zo verstandig mogelijk mee omgaan.

Heb jij feedback of tips over dit onderwerp? Laat het in een reactie hieronder gerust weten!

Wendy Bakx-Sanner

 

opvoeden in de prestatiemaatschappij

Opvoeden in de prestatiemaatschappij

In onze prestatiemaatschappij is iedereen een marathonloper. Je zult het niet geloven, maar ook onze kinderen, hoe klein ze ook zijn! In deze prestatiemaatschappij zijn we zo gefocust op alles wat moet, dat we soms uit het oog verliezen waar het daadwerkelijk om gaat. Toch is dat wat de prestatiesamenleving voortbrengt: een leger aan Duracellkonijntjes, barstend van de ambitie, de motivatie en de drive, maar zonder duidelijke richting.

René Gude, de inmiddels overleden Nederlandse docent filosofie en een publiek intellectueel die zich regelmatig mengde in maatschappelijke discussies, sprak over een  gesportificeerde samenleving: een maatschappij waarin iedereen de vrijheid krijgt om uitmuntend te presteren. “Hier is het vooral je eigen schuld zodra je faalt. Want waarom lukt het de ander anders wel? De individuele winnaar neemt alles en is gelukkig, maar de verliezer – vaak dezelfde persoon, maar iets later – heeft niets en wordt treurig. En het aantal verliezers loopt op”, aldus Gude. “Depressie is in 2020 volksziekte nummer één.”

Ga jij als ouder mee in de prestatiedruk van de maatschappij? Welk voorbeeld geef jij aan je kind (bewust en onbewust)?

Hard werken en streven naar het beste is heus niet verkeerd, maar zullen we voortaan iets minder hysterisch doen over schoolcijfers en studieresultaten? Die zijn namelijk echt niet zo zaligmakend voor succes als we denken. Al van jongs af aan krijgen kinderen ingepeperd dat ze ‘goed hun best moeten doen op school’. De gangbare gedachte is: succes in het klaslokaal staat gelijk aan succes in het leven. Huiswerk maken, hard studeren en goede cijfers halen. Geen zesjes, maar negens en tienen. Eerst een hoge score halen op die citotoets, want daar wordt het kaf van het koren gescheiden. Vervolgens ga je voor die tienen op de middelbare school en in de collegebanken. Daar scoor je later die topbaan immers mee. In veel huishoudens ligt de focus daarom ook op het behalen van goede schoolresultaten. Nu ga ik niet beweren dat school nutteloos is. Niet dat ik persoonlijk ooit nog een staartdeling maak of een boek in het Frans lees, maar goed… mocht ik dat wel willen, heb ik die basiskennis maar mooi in the pocket.

We stomen kinderen op school en in onze opvoeding klaar voor de prestatiemaatschappij en leren ze om geen problemen te veroorzaken, te voldoen aan verwachtingen en altijd beleefd te zijn tegen de leerkracht of andere volwassenen. Maar dat zijn toch niet de vaardigheden die bepalend zijn voor succes in een volwassen leven? Er zijn genoeg kinderen die zich in het zweet werken om van een zes een acht te maken. En met hard werken om doelen te bereiken is natuurlijk ook niets mis. Maar welk doel wordt hier eigenlijk bereikt? Betekenen hoge cijfers op een lijst per definitie succes in het leven? En betekent succes per definitie geluk? Ik denk het niet, zeker als ik terug kijk naar mijn eigen schoolcarrière en wat ik uiteindelijk ben gaan doen voor de kost.

Begrijp me niet verkeerd, goede scholing is absoluut waardevol. Het is goed om een andere taal te leren spreken, wiskundige breuken op te leren lossen of iets te leren over de geschiedenis. Maar er zijn genoeg vaardigheden die essentieel zijn voor een vervuld, succesvol leven die géén onderdeel van het vakkenpakket zijn.

Een les zelfkennis bijvoorbeeld, zodat je weet wat voor soort baan nou echt bij je past. Een les in de liefde, zodat we leren hoe we goede relaties kunnen opbouwen en onderhouden.

Bovendien wordt ons door het huidige schoolsysteem vooral geleerd hoe we in het gareel horen te lopen. Maar om in het echte leven te slagen, moeten we juist soms buiten de lijntjes kleuren, zelf kritisch nadenken en tegen de stroom in durven gaan. Wanneer een kind niet goed mee kan komen op school, kan het zich waardeloos voelen en gaan denken dat het niet meetelt. Maar dat een talent niet goed tot uiting komt in het huidige schoolsysteem, betekent niet dat iemand geen talent hééft.

Natuurlijk helpt het om een diploma te hebben en algemene kennis te hebben meegekregen op school, maar feit blijft dat mensen die faalden op school niet per definitie faalden in het leven. Steve Jobs, Richard Branson, Oprah Winfrey, Jim Carey: iedereen zal het erover eens zijn dat ze succesvol zijn, maar geen van hen was de beste van hun schooljaar. Sterker nog, een aantal van hen maakten hun school niet eens af.

Naar mijn mening is het leven een grote leerschool, dus hou op met het definiëren van succes door slechts een deel te beoordelen. Mensen stoppen nooit met leren, ook al heb je de juiste papiertjes in the pocket. Focus niet te veel op cijfers en schoolresultaten, maar help kinderen hun unieke talenten te ontdekken en bekijk vanuit daar hun potentieel. Zo bouwen ze zelfvertrouwen op. En zelfvertrouwen is in het leven duizend keer meer waard dan een mooie cijferlijst.

Lees maar eens na wat zelfvertrouwen brengt: er zijn hele boeken over geschreven. Zelfvertrouwen is de basis voor een gelukkig leven, dat jij van jezelf houdt en alleen kan zijn. Dat jij weet te ontspannen en te genieten, ook van de kleine dingen in het leven. Zelfvertrouwen is een groot goed, wat wij onze kinderen niet af moeten nemen met deze prestatiemaatschappij! Laat kinderen zo lang mogelijk kind zijn en zichzelf op hun eigen tempo in een veilige en warme omgeving ontwikkelen tot een volwassen persoon, dan komt het zeker goed.

Heb jij feedback of tips over dit onderwerp? Laat het in een reactie hieronder gerust weten!

 

Wendy Bakx-Sanner

nanny bemiddelaar

Kroontje op mijn werk!

Iedereen die werkt, vindt het fijn om te horen dat hun werk gewaardeerd wordt.

Dagelijks is De Nanny Bemiddeling bezig met het bemiddelen tussen vraag en aanbod. De ouders hebben een kinderopvang aanvraag en de nanny is het aanbod. Als bemiddelaar maak je vele situaties mee en het is een sport om te zorgen dat de juiste vraag met het juiste aanbod gematcht wordt.

Het is elke keer weer een uitdaging om op elk potje een passend dekseltje te vinden. Na ruim 20 jaar als bemiddelaar kan ik inmiddels een boek schrijven over de dingen die wij dagelijks meemaken. Regelmatig vragen klanten mij hoe ik het iedere keer weer voor elkaar krijg om de juiste match te maken. Ik leg dan altijd uit dat het bij elkaar brengen van vraag een aanbod iets is wat je met je onderbuik gevoel moet durven doen. Hier doel ik niet op zweverige zaken, maar concreet durven door te vragen om zo’n compleet mogelijk beeld te krijgen van de opvang aanvraag en van de nanny die zich aanbiedt voor de werkzaamheden.

Het selecteren van de juiste mensen luistert uiteraard heel nauw. Er zijn mensen die je op hun “blauwe ogen” vertrouwt en die a zeggen, maar in de uitvoering b blijken te doen. Je moet tijdens het selectieproces dus vertrouwen op je eigen intuïtie, kennis en ervaring en nooit afwijken van de gestelde kwaliteitseisen. Ik hou vaak ook de spiegel bij mezelf voor: hoe zou ik het vinden als iemand dit aan mij vraagt en wat zou dan mijn reactie zijn?

Het doel van onze nanny bemiddeling is het ontzorgen van de ouders. Wij realiseren ons terdege dat ouders hun waardevolste bezit bij onze nanny achterlaten: hun kind(eren). Hier moet iedereen die in de kinderopvang werkzaam is, bedacht op zijn. Daarom besteden wij heel veel aandacht aan het trainen en begeleiden van onze nanny’s.

Het is voor ons belangrijk om met zorg en aandacht naar onze klanten te luisteren. Betrokken zijn bij onze klanten en onze nanny’s staat bij De Nanny Bemiddeling hoog in het vaandel. Met een professionele en persoonlijke aanpak bemiddelen wij nu al ruim tien jaar in Breda en omgeving. Wij prijzen ons gelukkig met tevreden klanten!

Het is mooi om te zien dat ouders soms echt een hechte vriendschap met onze nanny’s opbouwen. Ouders en nanny’s die samen nauw betrokken zijn bij de opvoeding en begeleiding van de kinderen: daar doen wij het allemaal voor!

Het komt ook voor dat ouders of nanny’s na een opzegging toch weer bij ons terugkomen, omdat het bijvoorbeeld toch anders gelopen is dan men gedacht had. Ik zie dit als een kroontje op mijn werk als bemiddelaar. Het is fijn als ouders en nanny’s de weg terug weten te vinden naar De Nanny Bemiddeling. Deze ouders en nanny’s gaan wij dan uiteraard weer vol enthousiasme begeleiden en door onze jarenlange ervaring en kwaliteit zullen we dan ongetwijfeld weer tot een goede samenwerking komen.

Wij stellen in alle zaken altijd het belang van het kind voorop. We weten inmiddels dat een goede samenwerking tussen ouders, nanny en ons valt of staat met goede communicatie. De Nanny Bemiddeling is altijd afhankelijk van twee andere partijen, waardoor het belangrijk is om neutraal te zijn en te kunnen blijven! Op het moment van “partijtrekken” zal er immers altijd onvrede bij een van de partijen ontstaan.

De Nanny Bemiddeling heeft al heel wat nanny’s bemiddeld in de afgelopen jaren. Veel gezinnen in de regio Breda hebben de kinderopvang naar volle tevredenheid aan ons uitbesteed. Dat blijkt wel uit de mooie referenties van zowel ouders als nanny’s. De nanny’s maken in een belangrijke levensfase van uw kinderen deel uit van het gezin. Het vinden van de juiste nanny gaat veel verder dan zo maar een oppas zoeken in Breda. Vol trots delen we deze referenties op onze website: www.nannybemiddeling.nl.

Heb jij feedback of tips? Laat het in een reactie hieronder gerust weten!

Wendy Bakx-Sanner

kinderen vakantie

Vakantie wat nu?!

Help! Het is al weer een jaar geleden dat ik begonnen ben met het schrijven van mijn blogs! Ook toen was er die vakantiestress, waar velen last van hebben en waar men zich zeker in zal herkennen. Nu is het weer zomervakantie…

Werkende ouders hebben echt “last” van de vele vakanties die onze kinderen krijgen. Even voor de duidelijkheid: schoolgaande kinderen in Nederland hebben op jaarbasis 12 weken vakantie, en dat is meer dan de meeste werkende ouders hebben in een jaar. Het is zelfs meer dan de leraren.

 

Van alle weken die onze kinderen vrij zijn, wordt een deel opgevangen door de nanny. Onze nanny’s hebben wij voorzien van tips en tops waardoor er veel goede en nuttige ideeën uitgewisseld worden. De zomervakantie is amper begonnen en de “ik verveel me” tweets en berichtjes gaan, zoals ieder jaar, weer volop rond. Daarom deze lange lijst met maar liefst 25 dingen die je kunt doen in de vakantie, zodat niemand zich meer hoeft te vervelen. Er staan leuke dingen tussen, maar ook nuttige klusjes waar je nu eindelijk de tijd voor hebt. Enjoy!

 

  1. Confetti ijsblokjes maken.
  2. Nieuwe smoothie combinaties uitproberen.
  3. Samen een driegangen diner maken voor de ouders.
  4. Kanoën.
  5. Kamperen in de achtertuin.
  6. Hoelahoepen in het park.
  7. De kledingkast uitruimen.
  8. Schoolspullen kopen voor het nieuw schooljaar.
  9. Een watermeloen pizza maken.
  10. Skeeleren.
  11. Picknicken.
  12. Een hut bouwen, in de tuin of binnen.
  13. Bioscoop thuis of buiten huis.
  14. High tea of limonade.
  15. Een dagje naar het strand.
  16. Zwemmen.
  17. Naar het bos.
  18. De kinderboerderij.
  19. Naar een speeltuin gaan.
  20. Een fotoshoot houden.
  21. Waterfietsen.
  22. Tijdschriften of boeken ruilen.
  23. Zelf een pizza maken.
  24. Een groot watergevecht organiseren.
  25. En als je je echt heel erg verveelt, maak een stamboom van je familie.

 

Heb jij nog dingen om aan deze lijst toe te voegen?

Laat het in een reactie hieronder gerust weten!

Wendy Bakx-Sanner

kind dier nanny bemiddeling

Kind en dier

Veel kinderen willen graag een huisdier. Een hond of kat bijvoorbeeld, of zelfs een pony. Zeker als een vriendje of vriendinnetje er ook één heeft gekregen of als er ergens een nestje met jonkies is. Ik zelf ben al ruim 33 jaar omringt door honden. Mijn hond is dan ook echt een onderdeel van ons gezin en voor mij een soulmate voor het leven.

 

Veel ouders denken dat het hebben van een huisdier goed is voor de ontwikkeling van hun kind. Het zou goed zijn voor hun verantwoordelijkheidsgevoel en sociale vaardigheden. Door voor iemand anders te zorgen, zouden kinderen meer rekening leren houden met anderen. In hoeverre is dit ook zo? En waar moet u rekening mee houden als u zo’n nieuw maatje in huis haalt? De invloed die huisdieren hebben op de ontwikkeling van een kind is een nog relatief nieuw onderzoeksgebied waar de laatste jaren steeds meer aandacht voor is ontstaan.

 

De verhalen van Lassie en Black Beauty zijn klassiekers die de sterke band weergeven die kinderen en dieren met elkaar kunnen hebben. Ook Kruimeltje herkent in een dier, de straathond Moor, een lotgenoot waar hij alles mee kan delen en die een steun voor hem is. Dieren prikkelen de fantasie van het kind en kunnen helpen bij het leren van belangrijke lessen over het leven, liefde en verlies. Kinderen groeien op in een wereld waarin ze omringd zijn met dieren, zowel echte dieren als knuffels en fictieve karakters in bijvoorbeeld tekenfilms en boeken. Knuffeldieren worden vertroeteld, overal mee naartoe genomen en bieden steun terwijl het kind zich buiten zijn comfortzone begeeft om de wereld om hem heen te gaan verkennen. Let eens op de reclames op de tv: in vele ziet u een dier voorbij komen! Marketing technisch werkt het blijkbaar op onze emotie om dieren in een reclame te zien.

 

Het verzorgen van een huisdier kan kinderen, mits ze hierbij goed begeleid worden, nuttige vaardigheden bijbrengen, zoals het nemen van verantwoordelijkheid, opgeruimd zijn, punctualiteit en zelfdiscipline, bijvoorbeeld omdat het dier vaak op dezelfde tijd eten moet krijgen of moet worden uitgelaten. Deze vaardigheden kunnen zowel thuis als op school goed van pas komen, maar ontwikkelen zich alleen als u als ouder of verzorger hierbij goede begeleiding biedt aan zowel uw kind als het dier!

 

Dieren kunnen een kind helpen om zich veilig te voelen. Dit geldt ook voor oudere kinderen, die uit de teddybeer of lievelingsdeken fase zijn. Een dier kan een actieve, energieke speelkameraad zijn, die een kind kan helpen zijn energie kwijt te raken, op ontdekking te gaan en zich veilig te voelen in onbekende situaties.

 

Diverse studies bevestigen dat kinderen met een huisdier meer zelfvertrouwen hebben en weerbaarder zijn. Een huisdier kan ook helpen psychische klachten te voorkomen. Dit heeft vooral te maken met de sociale steun die een dier kan bieden. Kijk maar eens naar de mogelijkheden op de website van www.hulphond.nl. De belangrijkste argumenten die kinderen geven, zijn dat ze het leerzaam vinden, er blij van worden, zich op hun gemak voelen en onvoorwaardelijke liefde krijgen van hun dier. Kinderen ervaren hun dier vaak als iemand die ze vertrouwen en als een onvoorwaardelijke vriend. Het kind kan er woede, angst, blijdschap en geheimen mee delen, omdat een dier niets doorvertelt en niet oordeelt. Het dier is zowel een verantwoordelijkheid als een vriend.

 

Verder is gebleken dat kinderen beter dingen kunnen leren en onthouden over onderwerpen waar zij zich emotioneel bij betrokken voelen. Soms worden dieren dan ook bij bepaalde lesprogramma’s betrokken om het concentratievermogen van het kind te verbeteren of om het kind te motiveren. Zo zou een huisdier het leren van taal kunnen stimuleren omdat het dier zowel een goed luisterpubliek vormt als een stimulus voor het kind om te praten. Het kind kan bijvoorbeeld het dier willen belonen, commando’s geven, aanmoedigen of straffen.

 

Kinderen leren dankzij huisdieren ook dingen over het leven. Dieren leren kinderen over voortplanting en geboorte, en over ziekte, ongelukken en dood. Voor veel kinderen is het doodgaan of kwijtraken van een huisdier de eerste ervaring die ze hebben met de dood en met rouw. Een andere belangrijke factor in de sociale ontwikkeling is empathie: het in staat zijn de emoties van een ander persoon waar te nemen. Door te zorgen voor een huisdier leert het kind dat iedereen behoeftes en gevoelens heeft.

 

Mocht u nu ook graag een huisdier aan willen schaffen, zorg dan dat u goed weet waar u aan begint. Bedenk of een dier in uw gezin past en welk dier goed bij uw kind zou passen. Het is belangrijk om een goede keuze te maken voor een bepaalde diersoort. De juiste combinatie van dier en kind is bepalend voor het succes en dus ook voor een eventueel gunstig effect op de ontwikkeling van uw kind! U als volwassene blijft immers altijd de eindverantwoordelijke over het dier, ook als uw kinderen het huisdier niet meer interessant vinden of er niet goed voor zorgen. Houd er daarom rekening mee dat het dier u waarschijnlijk ook tijd en energie zal kosten.

 

Een hond was al in ons gezin aanwezig voordat er kinderen waren. Wij hebben een hond omdat ik mezelf daardoor completer voel en ik geniet van de onvoorwaardelijke liefde en trouw die mijn hond me geeft. Ik weet dus niet hoe onze kinderen zich gevormd zouden hebben zonder hond. Maar ik ben ervan overtuigd dat onze kinderen vaardigheden hebben die ze, mede dankzij de aanwezigheid van de hond, meer ontwikkeld hebben.

 

Ik dank Sam, Bink en Boef dan ook voor de liefde, warmte en onvoorwaardelijke trouw die zij aan ons gezin hebben gegeven. Sinds kort is Fred onderdeel van ons gezin en past net zo goed bij ons als de andere drie honden.

Heb jij feedback of tips over dit onderwerp? Laat het in een reactie hieronder gerust weten!

 

Wendy Bakx- Sanner

Hulp vragen

Hulp vragen

Hoe vraag je hulp, als je het even niet meer weet, of als het je gewoon niet meer lukt om alle ouderschapsballen in de lucht te houden? Ik heb dit als werkende moeder met een gezin regelmatig zelf ondervonden . Een moeder moet nogal wat tegenwoordig. Maar als het je nou eens gewoon niét lukt om die dertig ingewikkelde traktaties, die zindelijkheidstraining van je driejarige, plus de voetbaltraining en de fluitles, de ouderavond en zeven verse zelf gekookte maaltijden in één werkweek te proppen? Of als je wakker ligt van jouw kleuter die stottert, jouw depressieve puber of jouw hooggevoelige kind dat eruit ligt in de klas? Kun je dan hulp toelaten? En hoe doe je dat?

 

Moeiteloos Hulp vragen

 Hoe lang duurt het bij jou voordat je hulp gaat vragen? Doe je dat meteen, of stel je het uit? Hoe deed je dat vroeger toen je klein was? Zelf stond ik als kind bekend om mijn leergierigheid; altijd vragen om het waarom. Een spons zou je kunnen zeggen. Hoe jong ik ook was, ik wist wat ik wilde en dat maakte ik ook wel duidelijk door te zeggen ‘kan zelf’.  Als ik het echt niet zelf kon, dan vroeg ik wel gewoon om hulp.  Zonder nadenken,  gewoon vragen. Toen mijn kinderen van dezelfde leeftijd waren, bleken ze precies hetzelfde te doen. ‘Kan zelf’ , werd met regelmaat gezegd. Ik vond het prachtig. Iedere dag ontdekten ze meer en meer en helpen was echt niet altijd nodig. Ook zij vroegen het gewoon wanneer ze hulp nodig hadden. Met veel bewondering, heb ik hen de wereld zien ontdekken. Ze wilden leren en oefenen. De ene dag vroegen ze daarbij meer hulp dan de andere dag. Fantastisch toch hoe kinderen dat van nature doen!

 

De wijsheid van kinderen

 Wat jammer dat volwassenen dit grotendeels zijn kwijtgeraakt. Ze vinden ‘kan ik zelf’ gemakkelijker in te zetten dan dat ze een hulpvraag stellen. Het willen is er wel maar het durven vragen is een obstakel geworden.

Meestal overheerst er angst  voor de tegenreactie:

  • Kan je dat niet zelf?
  • Doe het zelf maar, ik heb het te druk
  • Hoezo? Heb je dat niet geleerd?
  • Waarom vraag je mij?

 

Zo’n reactie geeft een rotgevoel en levert een vervelende stressreactie op. Schaamte, schuldgevoel, onzekerheid…En zo blijven vele mensen doorgaan met ‘kan ik zelf’ en onbewust negeren zij hun innerlijke kindwijsheid ‘ik vraag hulp wanneer het voor mij nodig is’. Ze zijn niet meer bekwaam omdat ze ergens in hun leven hebben besloten ‘ik vraag geen hulp’. Gelukkig maar dat daar een oplossing voor is. Wat je ooit geleerd hebt, kun je je ook weer opnieuw eigen maken.

 

It takes a village…

 Het eerste wat je moet weten, is dat moeder zijn nooit eerder zo’n eenzame klus is geweest als in deze tijd. Want wáár is dat dorp uit het befaamde gezegde It takes a village to raise a child?  Zelfs als je de luxe hebt van een partner-met-papadag die meedoet, is het managen van een gezin anno nu op alle niveaus een ongekend zware en eenzame taak: fysiek, emotioneel en mentaal.

Het tweede dat je moet weten, is dat het hebben van problemen normaal is. ‘Iedere moeder worstelt weleens,’ zegt Elselijn Valter-Rote, getrouwd, moeder van drie kinderen en therapeute. ‘Of het nu met een lastige peuterfase is of met een hooggevoelig kind. En het ligt lang niet altijd aan jou. Veel heb je niet in de hand; vaak speelt er iets dat maar voor een heel klein deel te maken heeft met jouw opvoeding.’

 

Maar hoe vraag je hulp, als je het even niet meer weet? 3 tips

 

  1. Accepteer het antwoord

Soms, of vaak, kun je bij al dat managen en begeleiden wat hulp goed gebruiken. Maar hulp vragen is óók niet zo makkelijk. Les 1 in de hulpvraagkunde is: de ander moet ook nee mogen zeggen. Als je diep in je hart verwacht dat de ander ja zegt, en als je boos of verdrietig wordt bij een afwijzing, was je hulpvraag geen vraag maar een eis.

 

  1. Wees zonder oordeel (ook naar jezelf toe)

Ook heel belangrijk: neem het jezelf niet kwalijk als je het lastig vindt. Hulp vragen is moeilijk. Wat je ervoor nodig hebt, is het vertrouwen dat het altijd oké is om behoeften en wensen te hebben, en tegelijkertijd acceptatie van het feit dat je het niet in de hand hebt of je ook alles krijgt wat je wenst.

Dat is ons lang niet allemaal met de paplepel ingegoten. Dus als je de moed hebt opgebracht om een andere moeder op school te vragen of jouw kind met haar mee mag en zij schudt haar hoofd, kan dat pijn doen.

 

  1. Maak het niet te groot

Nog een punt: wacht niet te lang en maak het niet te groot. ‘Meestal zoek je pas hulp als een probleem je boven het hoofd groeit,’ zegt therapeute Elselijn Valter-Rote, ‘maar ik zou zeggen: het is nooit te laat om hulp te vragen, maar ook nooit te vroeg.’

 

De drie gouden regels van hulp vragen

  1. Accepteer gelijkmoedig een afwijzing. Ook zonder opgaaf van reden.
  2. Wees zo concreet mogelijk. Omschrijf precies wat je behoefte is.
  3. Uit je dankbaarheid voor gekregen hulp. Je hoeft niet evenveel terug te doen voor iemand die je heeft geholpen, maar enthousiast bedanken hoort erbij.

 

Heb jij feedback of tips over dit onderwerp? Laat het in een reactie hieronder gerust weten!

 

Wendy Bakx- Sanner

Vriendschap

Elke ouder of verzorger komt er mee in aanraking: de vriendschappen van je kind. Vriendschappen zijn voor elk kind belangrijk. Je leert hoe je met elkaar om moet gaan. Je kind leert veel over zichzelf door met vrienden om te gaan. Vrienden hebben is ook goed voor het zelfvertrouwen en het geeft steun.

Het valt mij steeds vaker op dat de ouders of verzorgers van nu hun kind steeds meer willen sturen in de keuze van hun vriendschappen. Een stukje begeleiding is in deze natuurlijk prima, maar je moet er als ouder of verzorger voor waken dat je niet jouw persoonlijke keus qua vriendschappen oplegt aan je kind. Ook ik ben destijds in situaties gekomen waarbij een van mijn eigen kinderen met een kindje wilde spelen wat in mijn ogen nou niet echt een “leuk” vriendinnetje voor haar was! Toch heb ik als moeder altijd bewust de keuze gemaakt de vriendschappen van mijn eigen kinderen niet te sturen of mee uit te kiezen.

Vriendschap is fijn en komt ten goede aan een positief zelfbeeld. Logisch dat wij dit wensen voor ons kind. Wij willen allemaal het leukste en gezelligste kind, die genoeg vriendjes en vriendinnetjes heeft en waar iedereen graag op een kinderfeestje komt of komt spelen. Groot groeien doe je ook met vriendjes en vriendinnetjes samen.

Ik schrijf deze blog over dit onderwerp om te laten zien dat vriendschap niet te sturen is en zeker niet af te dwingen is. Lieve ouders en verzorgers, het begeleiden van jouw eigen kind in vriendschappen is iets anders dan het mee kiezen in vriendschappen. Hoe lastig het ook is, laat jouw kind dit zelf ontdekken. Als je als kind goed leert hoe dit werkt, komt dit ten goede voor de rest van zijn of haar leven!

De definitie van vriendschap

“Vriendschap is een nauwe (over het algemeen niet-seksuele) relatie of verhouding tussen twee of meerdere mensen waarbij het geslacht geen rol speelt. Een vriendschap is dus mogelijk tussen man en vrouw, maar ook tussen twee mannen of twee vrouwen. Het belangrijkste waarop een goede vriendschap gebouwd is, is vertrouwen en onvoorwaardelijkheid. Iemand met wie men vriendschap heeft noemt men een ‘vriend’ of ‘vriendin’. Synoniemen zijn ‘kameraad’, ‘kornuit’, ‘makker’, ‘maat’, ‘gabber’, ‘slapie’, ‘mattie’ of ‘bro’ (afgeleide van brother, oftewel broeder).

Vriendschappen worden gesloten. Met woorden, zoals kinderen dat doen (‘zullen we vriendjes worden?’), of zonder. Vrienden helpen elkaar en aanvaarden meer van elkaar dan andere relaties. Ook dat wat men als vrienden of vriendinnen voor elkaar doet wordt vriendschap genoemd. Bij een belangeloze vriendschap kijkt de één naar wat de ander nodig heeft en plaatst hij zijn eigen belangen/verlangens op de achtergrond. (bron wikipedia)”

Een beste vriend is dus niet af te dwingen. Niet ieder kind beleeft vriendschap hetzelfde. Waar het ene kind voortdurend van vriendjes of vriendinnetjes wisselt, kan het andere kind maar één beste vriend of twee hartsvriendinnen hebben. Als ouder of verzorger is het goed om het kind daarin te steunen en het te stimuleren om vriendschappen aan te gaan. Maar vriendschap laat zich niet dwingen, bij niemand niet! Als je kind nog jong is en met kinderen speelt die groter zijn en onstuimiger, is het natuurlijk goed om een oogje in het zeil te houden. Probeer van de andere kant ook niet te voorzichtig te zijn. Kinderen leren namelijk veel en snel, door verschillende vriendschappen leert je kind te delen, te incasseren, ruzie te maken, zich aan te passen en de eigen grenzen te verkennen. Vriendschap betekent samen spelen en saamhorigheid, maar net zo goed teleurstelling en tranen, hier krijgen kinderen niets van, het hoort bij vriendschappen en groot groeien.

Het doel van vriendschap is niet per se om zo veel mogelijk vriendjes of vriendinnetjes te hebben, maar juist om te ervaren dat het fijn is om te kunnen gaan met vrienden en te mogen kiezen. Je kunt daarom het kind als ouder of verzorger helpen om zich heen te kijken en het zelf te laten ervaren wie het nou echt aardig vindt en waarom. Vrienden zorgen ervoor dat kinderen erbij horen, een eigen plekje veroveren, zichzelf en hun eigen gevoelens beter leren kennen. Door vriendschap ontwikkelen kinderen ook hun sociale vaardigheden. Ze leren zich te verbinden met kinderen van dezelfde leeftijd en zich te verplaatsen in de ander.

Leeftijd heeft uiteraard invloed op hoe een kind vriendschap beleeft. Jonge kinderen krijgen een duidelijke voorkeur en weten precies met wie ze graag zouden willen spelen. De basis van de vriendschap is dat het kind iemand aardig vindt. In de jaren erna krijgt vriendschap langzamerhand     meer inhoud. Voor kinderen uit groep 6,7 en 8 betekent vriendschap vaak al heel wat meer: een vriend(in) is iemand die je iets kunt toevertrouwen, die je begrijpt en die altijd voor je opkomt. Kort gezegd, kinderen die goed in staat zijn met elkaar te communiceren, die interesses delen, goed samen kunnen spelen en conflicten samen kunnen vermijden of oplossen zullen waarschijnlijk wel vrienden worden. Maar bij het ouder worden gaan andere zaken een belangrijkere rol spelen en lopen vele vriendschappen spaak.

Laten wij ervoor waken dat het begeleiden van de vriendschappen van onze kinderen niet teveel gebeurt vanuit onze persoonlijke keus als ouder of verzorger. Dat wij onze kinderen met onze eigen waarden en normen opvoeden is heel iets anders.

Heb jij feedback of tips over dit onderwerp? Laat het in een reactie hieronder gerust weten!

 

Wendy Bakx-Sanner

wat is normaal nanny bemiddeling

Wat is ‘normaal’?

 

Een van de meest gestelde vragen aan Google is:‘How to be normal?‘ Normaal zijn is iets wat iedereen wil. Normaal zijn betekent vaak geaccepteerd worden, erbij horen, deel uitmaken van het geheel, geen buitenstaander zijn. Dit wensen alle ouders voor hun kinderen.

 

In mijn zoektocht naar hoe we dat het beste kunnen bereiken, vind ik eindeloos veel websites die tips en adviezen aanreiken om zo normaal mogelijk te zijn; hoe je je het beste kunt aanpassen aan je omgeving, hoe je het beste je sombere stemming en anders-zijn kunt verbergen, hoe je het beste mengt met de mensen om je heen. Bij veel van die adviezen wordt ervan uitgegaan dat er een vaststaande betekenis is voor ‘normaal’ en ‘abnormaal’ en waarbij geldt ‘hoe normaler, hoe beter’. Maar wat is dat eigenlijk precies, normaal zijn?

 

Deze blog is voor mij best een uitdaging om te schrijven. Dit komt omdat ik in mijn persoonlijke kring zie hoe lastig het is als een kind ‘anders’ is dan een ‘normaal‘ kind. Tijdens een eerste kennismaking met ouders hoor ik gelukkig vaak hele mooie beschrijvingen van hun kind en dat is altijd fijn. Voor ons is dit uiteraard een goede basis om op zoek te kunnen gaan naar een geschikte nanny.

 

Vaak valt in deze gesprekken het woord ‘Normaal’. Iedereen wil normaal zijn. Het is iets wat de meeste mensen vinden dat ze zijn. En elke ouder wil een gezond, gelukkig en normaal kind. Maar wat is normaal zijn dan eigenlijk? En waarom moeten mensen met bijvoorbeeld autisme behandeld worden om ook ‘normaal’ te worden? Of waarom willen ze zelf vaak ook gewoon normaal zijn? Meestal is het antwoord: omdat de omgeving dat van hen vraagt.

 

Mensen met autisme worden vaak niet goed begrepen. Dat is moeilijk voor ze, omdat zij niet weten waarom ze niet worden begrepen. Het leidt er daardoor vaak toe dat ze nog meer van slag raken. Mensen die aan autisme lijden hebben over het algemeen behoefte aan een duidelijke en heldere structuur en hebben snel last van prikkels. Ze denken vaak abstract en rechtlijnig en willen graag het overzicht houden. Zo houden ze greep op hun leven.

 

“Gábor Máté, een Canadese wetenschapper en arts van Hongaarse komaf, gespecialiseerd in neurologie, psychiatrie en verslaving, is van mening dat het idee van normaal zijn een mythe is. In onze samenleving hebben we vaak het idee dat aan de ene kant van het spectrum normaal staat en helemaal aan de andere kant de mensen met een afwijking, zoals autisme, depressie, verslaving, angsten en fobieën of een andere stoornis of ziekte.

Een lijn met alleen deze twee uitersten is een illusie volgens Máté. Als verslavingsarts ziet hij eerder een continuüm waar we allemaal deel van uitmaken. Iedereen bezit in meer of mindere mate ‘abnormaal’ gedrag, minder gangbare gevoelens, een ander soort denken. De een heeft meer angstige gedachten, de ander vindt het lastig zijn woede in toom te houden. Sommigen zijn vatbaarder voor een depressie, anderen voelen zich vaak alleen. We zijn allemaal mens met onze eigen kwetsbaarheid en onze eigen gradaties van ‘crazyness’. Het lijkt alsof die niet normaal is, maar ‘normaal’ bestaat niet.

 

Het lijkt er dus op dat ‘normaal’ en ‘abnormaal’ relatieve termen zijn die we automatisch gebruiken om onszelf en mensen om ons heen te classificeren. We beseffen vaak niet dat we allemaal in meer of mindere mate anders zijn en dat, als je goed kijkt, niemand aan de norm van ‘normaal zijn’ voldoet. Het kan aan de buitenkant wel zo lijken, maar als je beter kijkt, zie je bij iedereen een unieke afwijking. Blijkbaar is dat normaal!

 

Ouders van kinderen die ‘speciaal’ zijn hebben vaak een jarenlange strijd met de wereld om hen heen. Iedere ouder wil zijn kind beschermen en zal er alles aan doen om ervoor te zorgen dat het kind als ’normaal’ gezien wordt.

Maar hoe fijn is het eigenlijk om te weten dat wij in feite allemaal hetzelfde zijn: we hebben allemaal rood bloed en komen allemaal uit de buik van onze moeder. En zoals je hierboven kunt lezen, zijn we met onze unieke afwijkingen allemaal normaal! Omarm dus ook alle kinderen die wellicht ‘anders zijn‘ dan wat men ‘normaal’ vindt.

Wij van De Nanny Bemiddeling vinden elk kind mooi, puur zoals het is, en we staan ervoor dat elk kind groot mag en kan groeien in zijn of haar veilige omgeving en op het tempo dat bij het kind past.

Trots ben ik op mijn neefje Tristan die door zijn autisme elke dag weer de strijd in onze samenleving moet leveren met de term ‘Normaal zijn’. Dankzij de juiste hulp krijgt zijn bewogen leven langzaam de juiste vorm.

 

Heb jij feedback of tips over dit onderwerp? Laat het in een reactie hieronder gerust weten!

Wendy Bakx-Sanner

afscheid en rouw

Afscheid en rouw

“Afscheid nemen bestaat niet”, zingt een bekende Nederlandse zanger in een van zijn liedjes.

Helaas komen wij er allemaal een keer mee in aanraking: het afscheid moeten nemen van iets of iemand. En zo ook onze kinderen….. Hoe klein ze ook zijn, hiertegen kunnen wij ze als ouders en/of begeleiders niet 100% beschermen.

In deze blog wil ik bij dit onderwerp stilstaan, omdat ik er recentelijk zelf weer mee te maken had en dit zette me aan het denken.

Bij kinderen en jongeren denk ik aan spelen, leven, plezier maken, leren en groot groeien in een veilige omgeving. Maar bij het leven hoort ook verdriet, verlies en afscheid. Nagenoeg iedereen krijgt hier wel eens mee te maken. Denk maar eens aan de volgende voorbeelden: de favoriete knuffel is verloren, een vriendjes verhuist en op een dag ligt de hamster dood in zijn kooitje. Het leven biedt dagelijks aanleiding om kinderen van jongs af aan vertrouwd te maken met verlies, verdriet, afscheid nemen en zelfs met de dood. Het klinkt misschien gek, maar als kinderen leren omgaan met “klein” verlies, hebben ze een voorsprong wanneer ze uiteindelijk met de dood te maken krijgen.

Hoe kun je als ouder of begeleider het kind nu het beste begeleiden bij het afscheid nemen? Zijn er afspraken over hoe iemand van iets of iemand afscheid dient te nemen? Wat is rouwen en hoort rouw altijd bij afscheid nemen? Deze vragen kom ik vaak tegen tijdens mijn werk. Het mooie en bijzondere van afscheid nemen is, dat iedereen dit vanuit zijn of haar eigen waarden en normen doet. Deze persoonlijke waarden en normen zijn het vertrouwde referentiekader waaruit vaak vanuit de eerste emotie gereageerd zal worden.

Tijdens het inlezen over dit onderwerp en het terug kijken in mijn eigen informatie die wij vanuit De Nanny Bemiddeling als documentatie gebruiken voor onze ouders en nanny’s, besefte ik weer dat verdriet, verlies en afscheid emoties zijn die bij het groot groeien van onze kinderen hoort. Het is een hele natuurlijke basis emotie die zich het beste kan ontwikkelen als een kind deze in een veilige en liefdevolle omgeving mag ontdekken.

 

Tips voor het omgaan met afscheid en rouwende kinderen

  • Vertel kinderen en jongeren zoveel mogelijk over de feiten en omstandigheden van het afscheid/overlijden. Ook als die omstandigheden dramatisch zijn. Ga ervan uit dat de fantasie van kinderen veel erger is dan de werkelijkheid.
  • Pas de wijze waarop je kinderen informeert aan de leeftijd en het begrippenkader van kinderen aan.
  • Betrek kinderen en jongeren zoveel mogelijk bij alles wat geregeld moet worden. Hun inbreng en wensen zijn belangrijk. Mogelijk kunnen ze ook taken op zich nemen waardoor ze zich nog meer betrokken voelen.
  • Ga met kinderen en jongeren afscheid nemen van de situatie en/of persoon. Ook als ze er tegenop zien. Vraag waar ze tegenop zien. Dwing nooit maar stimuleer wel.
  • Neem kinderen die beseffen waar het om gaat mee bij een condoleancebezoek aan de nabestaanden. Het is een verrijkende ontmoeting waar kinderen veel leren van verdriet, troosten en getroost worden.
  • Bedenk van te voren wat er aangepast of gedaan kan worden voor de aanwezige kinderen die afscheid nemen van iets of iemand. Mogelijk kunnen kinderen hierbij een taak krijgen. Voor kinderen is actief bezig zijn zeer belangrijk.
  • Wanneer je als volwassene zelf erg betrokken bent bij degene waarvan afscheid genomen wordt (je partner, kind, vader of moeder), zorg er dan voor dat er iemand in de afscheidsdienst aanwezig is die eventueel voor de kinderen kan zorgen als die het niet meer volhouden. Op die manier kun je zelf zowel lijfelijk als geestelijk aanwezig blijven.
  • Zorg dat de naam van de persoon waar afscheid van genomen is nog regelmatig genoemd wordt in huis. Stop dierbare spullen die aan hem of haar herinneren niet weg. ‘Dood ben je pas als je bent vergeten’, was een gevleugelde uitspraak van de inmiddels overleden cabaretier en schrijver Bram Vermeulen.
  • Geef aandacht aan het verdrietige en/of rouwende kind op het moment dat hij het nodig heeft. Breek een telefoongesprek af, zet de stofzuiger uit en ook die computer kan wel even wachten.
  • Vraag niet aan het kind om zijn gevoelens uit te stellen, te doen of ze er niet zijn of te veranderen. Vertel dat deze gevoelens er mogen zijn!
  • Let op signalen van kinderen. Ga ervan uit dat kinderen bezig zijn met het verlies en of afscheid, al laten ze dat niet altijd merken. Ga in op signalen of begin er zelf over. Vraag regelmatig hoe het gaat, ook al lijkt er geen aanleiding voor te zijn.
  • Wat je zegt is in het algemeen minder belangrijk dan hoe je het zegt en wat je doet. Dikwijls is 100% aanwezigheid op de momenten dat het nodig is al voldoende.
  • Besteed op bepaalde momenten expliciet aandacht aan het overlijden of afscheid. Bijvoorbeeld op Allerzielen en de verjaardag, sterfdag, vader-/moederdag van degene die overleden is. Bedenk een ritueel om samen op die dag de overledene te herdenken.
  • Zorg dat kinderen altijd bij je terecht kunnen, wat hun gedrag ook moge zijn. Soms zijn hun reacties veel heftiger dan je zou verwachten. Veroordeel het gedrag niet maar bied kinderen de veiligheid om hun verdriet ook op een andere manier te uiten.
  • Schrik niet van bizarre spelletjes die kinderen kunnen spelen met de dood als thema. Het is hun manier om grip proberen te krijgen op het verlies.
  • Verbied kinderen niet met anderen te praten over wat ze meemaken. Ook al gaat het over gezinszaken, het is belangrijk dat een kind zich ook buiten het gezin kan uiten.

 

Het afscheid door de dood is zeer heftig en definitief en dan blijven alleen de herinneringen over. Maar ook “klein” verdriet kan heftig zijn. Wat als iemand afscheid moet nemen van de vertrouwde Nanny of een vriendje wat gaat verhuizen? Besef dat de bovengenoemde tips ook bij dit soort afscheid toegepast kunnen worden. Hoe beter een kind begeleid wordt bij het afscheid nemen, hoe sneller hij alles een plekje zal kunnen geven. Besef dat ons “grote mensen” denken en handelen voor kinderen een ver-van-hun-bed show is. Val kinderen ook daarom nooit lastig met “grote mensen” zaken. Communiceer met een kind op kind niveau en in kindertaal, die eerlijk, vertrouwd en vooral veilig voor hem is. Voor ons allemaal staat het welbevinden van een kind tenslotte toch op nummer 1.

Heb jij feedback of tips over dit onderwerp? Laat het in een reactie hieronder gerust weten!

Wendy Bakx-Sanner

tijd voor de kinderen nanny bemiddeling

Meer tijd met de kids doorbrengen?

Meer tijd met de kids?

 

De kinderen…. Ze zijn het belangrijkste in je leven en komen natuurlijk op de eerste plaats! Maar door een drukke baan, stapels wasgoed en een bomvolle agenda lukt het ons vaak niet om genoeg quality time met de kids door te brengen. De tijd vliegt zo snel voorbij, dat we soms niet eens stilstaan bij elke nieuwe mijlpaal van ons kind of gezin. We willen meer leuke dingen met ons gezin doen, maar waar halen we de tijd vandaan?

 

Onderzoek

Onderzoek toont aan dat ouders in de meeste westerse landen – waaronder Nederland – meer tijd met hun kinderen doorbrengen dan hun eigen ouders in de jaren zestig deden. Tot die conclusie komen onderzoekers van de universiteit van Californië (Irvine) in het blad Journal of Marriage and Family. Volgens het onderzoek, besteedden moeders in 1965 gemiddeld dagelijks 54 minuten aan de zorg voor de kinderen. In 2012 besteedden moeders bijna twee keer zoveel tijd aan de zorg voor hun nageslacht: 104 minuten per dag. De tijd die vaders met hun kinderen bezig zijn, nam nog veel sterker toe: van 16 minuten per dag (in 1965) naar 59 minuten per dag (in 2012).

Wij doen het dus helemaal niet zo slecht! Toch vinden de meeste ouders dat de balans vinden tussen kwaliteit en kwantiteit elke keer weer een uitdaging is binnen het gezin. Er zijn zelfs ouders die bang zijn dat hun kind zich minder goed ontwikkelt door onvoldoende quality time.

 

Kwaliteit

Pedagoog Krista Okma benadrukt dat kwaliteit belangrijker is dan kwantiteit. Volgens haar kun je veel beter een half uur per dag écht alleen maar met je kind bezig zijn – spelen, lezen, etc. – dan urenlang half met ‘m bezig te zijn. Half wil zeggen: in dezelfde kamer zijn, terwijl jij mailt, appt of stofzuigt en je kind een film kijkt. Dat is niet echt aandacht geven. De hele tijd met je kind bezig zijn is simpelweg niet mogelijk, aldus de pedagoog. Volgens haar denken veel ouders dat hoe meer tijd je doorbrengt met je kind, hoe beter, maar dat is absoluut niet waar. Uit recent onderzoek blijkt zelfs dat de hoeveelheid tijd die ouders doorbrengen met hun kind tot 11 jaar, geen invloed heeft op hoe kinderen zich ontwikkelen. Kinderen die voldoende aandacht van hun ouders krijgen, voelen zich geliefd en gewaardeerd. En dat zijn de basis ingrediënten voor een goede ontwikkeling van elk kind.

 

Ouality time

Quality time met de kinderen is dus belangrijk voor hun ontwikkeling. Daar zijn we het allemaal over eens. Maar in de praktijk lukt het ons niet altijd om die quality time daadwerkelijk te benutten. Voor veel ouders geldt dat zij veel ballen in de lucht moeten houden. Daarbij stroomt de agenda van de kinderen tegenwoordig net zo gemakkelijk vol als onze eigen agenda. Hoe creëren we dan toch voldoende quality time met het gezin?

 

Handige tips

Don’t worry, met deze handige tips houd jij zeeën van tijd over!

 

  1. Koop je boodschappen online

Geen lange wachtrijen, zoektochten door de winkel of irritante mede-shoppers. Online vind je snel alle producten en in no time heb je alles in huis. Maak een lijst van de boodschappen die je elke week haalt  en vul deze telkens aan met de boodschappen die je die week extra wilt kopen. Zo hoef je alleen die extra boodschappen toe te voegen en op te zoeken. Dat betekent weer meer tijd voor je gezin! Piece of cake!

 

  1. Leg je telefoon aan de kant

Onbewust checken we de hele dag  onze telefoon: What’sApp, Facebook, Instagram, nieuwssites en verschillende blogs. Weg die telefoon! We worden veel te snel afgeleid door internet en daar steken we echt heel veel tijd in. Tel alle momenten dat je op je telefoon zit maar eens bij elkaar op. In die tijd had je ook iets leuks kunnen doen met je kids! Ga samen een keer spontaan op pad, of plan van te voren leuke activiteiten die zowel thuis kunnen als ergens anders. En laat, als het even kan, die telefoon thuis!

 

  1. Plan je week in

Maak een weekplanning waarin je schrijft wat je die week gaat doen. Plan daarbij ook standaard meerdere vrije momenten in, die je invult met tijd voor je gezin. Zo kom je niet voor verrassingen te staan (‘Huh, is er morgen een ouderavond?’) en ga je voorbereid de nieuwe week in.

 

  1. Zorg voor weinig verplichtingen

Twee keer in de week voetbal plus een wedstrijd, een krakend schoon huis en elke dag een gezonde maaltijd op tafel… Je kunt de lat heel hoog leggen, maar waarom? Het nieuwe jaar is begonnen, dus start maar gelijk met dit goede voornemen: minder moet, meer mag! Een keer een gemakkelijke maaltijd? Prima! Beoefent je kind maar één keer in de week een sport? Helemaal niet erg. Kom uit die ‘moetmodus’ en hou meer tijd over!

 

Herkenbaar wat hierboven beschreven is? Waarschijnlijk wel! Misschien helpt deze blog een beetje…

Het creëren van een betere balans in het gezin kan uiteraard ook met  behulp van een nanny. Met een nanny van De Nanny Bemiddeling is bij u thuis de cirkel rond! Vanaf het oprichten van De Nanny Bemiddeling is dit onze slogan en nu, ruim 10 jaar later, klopt hij nog steeds. Een nanny betekent voor veel ouders een grote toegevoegde waarde. De nanny ontzorgt de ouders op meerdere vlakken en brengt in vele gezinnen de drie R’s weer in balans.

Meer tijd met je kids en het gezin doorbrengen is voor iedereen fijn. Ik wens dit elk kind en elke ouder toe!

 

Heb jij feedback of tips over dit onderwerp? Laat het in een reactie hieronder gerust weten!

 

Wendy Bakx-Sanner

Deze website gebruikt cookies (lees hier meer) om jou de beste gebruikerservaring te geven. Ga akkoord door op 'Accepteer cookies' te klikken.