buitenspelen

Buitenspelen!

Gillende en spelende kinderen buiten op straat… horen wij dat eigenlijk nog wel genoeg? Stampen in de plassen, soep maken van water en zand en in bomen klimmen… zien wij dat eigenlijk nog dagelijks? “Vroeger was alles beter”. Daar zit een kern van waarheid in als het gaat over het beweeggedrag van kinderen! Anno nu is er helaas een dalende trend in kinderen die voldoende bewegen. En dat is treurig als je het mij vraagt. Buiten spelen is echt gezond! Uit diverse onderzoeken blijkt dat het zowel fysiek, als ook mentaal en sociaal goed is voor de ontwikkeling van je kind.

 

Corona

Opeens is de wereld anders. En dat allemaal door het Corona virus wat rondgaat en ons allemaal in de greep houdt. Vele nare verhalen volgen elkaar op en voor niemand van ons ziet het leven er op dit moment “normaal” uit. Kinderen zijn veelal thuis van school en als school straks weer volledig de deuren opent, zal het anders zijn dan “normaal”. Wat deze situatie voor mij bijzonder maakt, is dat ik sinds de lockdown elke dag kinderen op straat hoor gillen, ik zie ze in het park spelen, fietsen en hutten bouwen. Het stoepkrijten wordt massaal gedaan en door het mooie weer hoor ik ook flink geplons met water. Opeens spelen kinderen dus meer dan “normaal” buiten! Dat is de positieve kant van deze lockdown. Maar zal het zo blijven als iedereen weer het “normale leven” opgepakt heeft? Laten wij hopen dat kinderen hier mee doorgaan als straks alles weer normaal is. Ouders en verzorgers: laat dit een stap in de goede richting zijn voor u en uw kind(eren).

 

Waarom is buitenspelen zo belangrijk?

  1. Natuur: over het verband tussen de natuur en de ontwikkeling van een kind zijn de afgelopen jaren tientallen onderzoeksresultaten gepubliceerd. De creativiteit van kinderen groeit door met de natuurlijke materialen te spelen.
  2. Motoriek: het kind ontwikkelt een betere motoriek door buiten te lopen, klimmen en klauteren. Op deze manier ontwikkelen ze lichamelijke behendigheid en spieren. Daarnaast trainen ze spelenderwijs hun coördinatie, evenwicht, reactie- en uithoudingsvermogen, waardoor de kans op ongevallen kleiner wordt.
  3. Weerstand: als het kind buiten speelt, maakt het door het zonlicht meer vitamine D aan. Dit zorgt voor een goede botopbouw, verhoogt de weerstand en ze slapen beter.
  4. Sociaal: buitenspelen betekent andere kinderen ontmoeten. Er vindt interactie met leeftijdsgenootjes plaats en dit zorgt voor verschillende leersituaties. Vriendjes maken is het leren van sociale vaardigheden.
  5. Zelfvertrouwen: buiten zijn er veel meer uitdagingen dan binnen. In een omgeving waar van alles gebeurt, onderneemt je kind zelf dingen en verlegt zijn grenzen. Zo’n ervaring geeft zelfvertrouwen, hierdoor voelen kinderen zich zekerder.

 

Positieve effecten van buitenspelen

Rennen, springen, graven in het zand… Buitenspelen is niet alleen goed voor kinderen vanwege de frisse lucht, maar er zijn nog veel meer redenen om je kind dagelijks minstens een uur buiten te laten bewegen. Om maar wat te noemen:

  • Je kind raakt buiten meer energie kwijt dan binnen: klimmen, rennen, springen en lawaai maken.
  • Op een natuurrijke locatie spelen, is vaak goed voor de concentratie, zeker als je veel binnen bent gedurende de dag.
  • Kinderen hebben het nodig om af en toe stoom af te blazen en dat gebeurt door buiten vrij te spelen.
  • Buiten zijn bevordert de goede nachtrust van je kind.
  • Door met natuurlijke materialen te spelen, wordt de creativiteit van kinderen uitgedaagd.
  • Buitenspelen maakt een kind sterker en socialer.
  • Beweging is goed voor de gezondheid: het voorkomt overgewicht en verlaagt het stressniveau.
  • Bij basisschoolkinderen verhoogt buitenspelen ook nog eens de leerprestaties en de cognitieve ontwikkeling. Vooral jongens die vaak net iets minder goed kunnen stilzitten, hebben er echt wat aan om dagelijks buiten uit te razen. En dat geldt ook voor heel jonge kinderen.

 

Weetjes buitenspelen

Wist je dat…

  • Kinderen die in een groene omgeving wonen minder vaak bij de huisarts komen, dan kinderen uit een minder groene omgeving?
  • Ouders steeds minder vaak met hun kinderen de natuur in gaan?
  • Verstedelijking ervoor zorgt dat kinderen niet of nauwelijks meer in contact komen met de natuur?
  • Kinderen van nu veel minder vaak buitenspelen dan twintig jaar geleden?
  • Kinderen beter eten en slapen als ze regelmatig buitenspelen?
  • Het speelgedrag van kinderen in de natuur gevarieerder en creatiever is dan binnen?
  • Buitenspelen voor een sterk gebit en sterke botten zorgt door de vitamine D die je aanmaakt door zonlicht?

 

Oké, genoeg bewijsmateriaal over de positieve effecten van buitenspelen, lijkt me. Corona maatregelen of niet: laten wij naar buiten blijven gaan met onze kinderen! En heel belangrijk: blijf gezond en veilig met elkaar!

Heb je feedback of tips over dit onderwerp? Laat het in een reactie gerust weten!

Wendy Bakx-Sanner

Coronavirus en stress

Gedwongen thuiszitten door het Coronavirus kan behoorlijk stressvol zijn voor ouders. Hoe voorkom je dat spanningen in het gezin te hoog oplopen en mogelijk escaleren in ruzies? Omgaan met Corona stress bij kinderen, hoe doe je dat? In feite hoort een zekere mate van stress bij het leven en betekent het eigenlijk gewoon: spanning of druk. Maar misschien voelt u of uw kind zich door alle Corona maatregelen meer gespannen dan anders. Ook dat is normaal. Wat als de spanning te veel wordt? Hoe word je dan weer kalm? En waar kun je eventueel hulp zoeken?

Gezonde stress voel je bijvoorbeeld als je iets nieuws moet doen. Het is niet erg en zorgt er zelfs voor dat je geconcentreerd bent en beter kunt presteren. Als de gebeurtenis voorbij is, neemt het gevoel van spanning meestal vanzelf weer af. Ook kinderen kunnen last hebben van stress bij nieuwe situaties. Leg uw kind daarom altijd goed uit wat er aan de hand is.

Te veel stress

Als je je gedurende een langere tijd continu gespannen voelt, kan het zijn dat je dat niet meer zo goed merkt. Je bent al zo gewend aan de “knoop in de je buik”, hoofdpijn of gespannen schouders. Toch kunnen dat allemaal manieren van je lijf zijn om te laten merken dat je niet zo lekker in je vel zit. Als ouder is het belangrijk dit op tijd bij jezelf te herkennen, maar zeker ook bij je kind! Een kind kan zich anders gedragen dan normaal. Of misschien zomaar moeten huilen of opeens heel boos worden…

Hoe voorkom je als ouder dat de stress thuis te veel wordt? Hier volgen wat tips voor ouders en kinderen;

  1. De eerste hulp om stress te voorkomen, is te zorgen voor dagelijkse structuur en routine. Google ‘dagplanning en Corona’ en je krijgt een rijke lijst met voorbeelden van schema’s waar je een plan uit kunt samenstellen.
  2. Regelmatig bewegen. Dit is gezond voor lichaam en geest. Laat de kinderen buitenspelen, ga samen wandelen of fietsen. Je kunt natuurlijk ook online gymles nemen.
  3. Aandacht voor het hier en nu: dit helpt je om te gaan met gevoelens van stress en met beide benen op de grond te blijven.
  4. Neem iedere dag een korte time-out: onder de huidige omstandigheden kan dat best lastig zijn, want je zit als gezin voor langere tijd op elkaars lip. Maak daarom afspraken met elkaar over manieren om aan te geven dat je even met rust gelaten wilt worden.
  5. Zorg voor sociale nabijheid ondanks de fysieke afstand: sociale steun speelt een belangrijke rol in het goed blijven functioneren in stressvolle omstandigheden. Steun van mensen die belangrijk voor jou of je kind zijn, helpt enorm. Naast FaceTime, Skype en chatten via social media kun je natuurlijk ook iets via de post versturen.
  6. Probeer wat afstand te nemen van alle heftige Corona berichten in het nieuws en op social media. Probeer maar 1 of hooguit 2x per dag het nieuws te volgen via erkende kanalen; bijvoorbeeld op rijksoverheid.nl, en voor de kids: www.NPOzapp.nl en laat ze daarnaast de afleveringen van Zapplive Extra volgen met tips om thuis lekker bezig te blijven.
  7. Als de stress echt teveel wordt, kun je verschillende instanties om hulp vragen: deluisterlijn.nl, www.ggd.nl, www.dekindertelefoon.nl. Uiteraard staat De Nanny Bemiddeling iedereen ook te woord en kunnen wij advies geven over opvoedkundige zaken.

 

Het belangrijkste is: blijf gezond en veilig met elkaar!

Heb je feedback of tips over dit onderwerp? Laat het in een reactie gerust weten!

 

Wendy Bakx-Sanner

 

Samen staan wij sterk!

#Blijfthuis! #Samenstaanwijsterk! #Doeslief! Vanaf 16 maart jl. is de wereld voor ons allemaal een beetje stil komen te staan. Met z’n allen in lockdown vanwege het Coronavirus… het is een bizarre tijd waarin wij nu leven. Voor mij voelt het als een soort van control-alt-delete fase. Wat vertellen wij onze kinderen? Wat deel je wel en wat deel je niet? Wat gebeurt er met ons als gezin nu wij opeens 24/7 op elkaars lip zitten? Wanneer wordt ons leven weer normaal?

Ook ik heb de wijsheid niet in pacht en kan op de laatste vraag hierboven helaas geen antwoord geven. Waar ik wel bij stil wil staan, zijn de bijzondere en mooie kanten die ik in deze situatie ook ervaar. De natuur is sterker dan de mens en dat laat de natuur ons in de afgelopen jaren op verschillende manier blijken. Zie de aardbevingen, de bosbranden, de stormen die steeds vaker voorkomen en heftiger worden. De stormen krijgen zelfs een naam; het schijnt dat wij daar gevoelig voor zijn en het dus zo beter volgen en onthouden.

Door deze pandemie worden wij door de natuur bijna in totale stilstand gezet. Opeens, zonder dat wij daarvoor kunnen kiezen, is onze wereld totaal veranderd en wordt ons opgedragen om vooral thuis te blijven. Veel mensen moeten op deze manier terugvallen op de basis van wat het leven wellicht echt betekent. Mensen ervaren eenzaamheid, maar ook hoe lastig het is om als gezin dicht op elkaar te leven. En hoe vreemd het is om nu toch je (school)werk te moeten doen. Hoe onze middelen er eigenlijk voor een groot deel op gericht zijn om “buitenshuis” bezig te zijn!

Voor iedereen is de vertrouwde structuur weg. Er zijn nieuwe, tijdelijke regels waar wij ons echt aan moeten houden. Er is angst en onzekerheid, want niemand weet eigenlijk precies hoe het nu allemaal echt zit en wat de toekomst gaat brengen. Dit alles zijn wij niet gewend en er wordt nu in de hele wereld met man en macht gevochten tegen de opmars van het virus.

In ons gezin gaat het als volgt en ik deel dit omdat wij, net zoals u, een gezin zijn die in deze bizarre tijd het hoofd boven water probeert te houden. Mijn man reist normaal gesproken 80% van de tijd naar het buitenland en is dus heel vaak niet thuis. Maar opeens is papa er de hele week. Onze kinderen zijn dat niet gewend en ik als partner natuurlijk ook niet. Dus zoektocht nummer 1 is: hoe vormen wij zeven dagen in de week een gezin i.p.v. twee dagen in de week? Dan het werk: zowel papa als mama moeten gewoon werken, zelfs meer dan normaal. Dus wij zijn wel thuis, maar eigenlijk ook weer niet… Dan zijn er die “conference calls” waar ongeveer de helft van de dag mee gevuld wordt.  Wij wisselen dat nu af in een soort van schema. Iedereen is bij ons om 9 uur aangekleed en zit klaar voor schoolwerk of het werk. Lunch doen wij zoveel mogelijk samen en gelukkig hebben wij pubers, die dus goed zelfstandig aan het schoolwerk kunnen werken. Maar een puber die in het examenjaar zit, heeft natuurlijk wel wat stress over hoe rond ik dit nu allemaal af? Wanneer ga ik nu weten of ik geslaagd ben of niet….

Wij zien geen vrienden meer, maar hebben gelukkig via andere wegen wel contact met elkaar. Dat leren wij onze kinderen ook te doen. Het sporten ligt voor ons allemaal stil, dus wordt er meer gewandeld met elkaar. Wij hebben twee honden dus gelegenheid genoeg. En opeens willen we allemaal wel even voor die ene boodschap naar de winkel gaan, want je bent er dan tenminste even uit, toch??

Wij volgen het nieuws samen op de voet en bespreken met elkaar ook wat wel en niet kan. Met jongere kinderen is dit allemaal natuurlijk een stuk lastiger. Toch denk ik dat ook daar kanalen voor zijn, denk aan het jeugdjournaal en andere educatieve tv-programma’s. Regelmaat en ritme zijn nu de beste ingrediënten om het met elkaar vol te houden. Wij kijken vooral naar wat goed gaat en hoe fijn en bijzonder het eigenlijk is om zo met elkaar te “overleven”.

De natuur heeft ons in stilstand gezet en zo besloten dat een aantal zaken wellicht opgelost worden in de wereld; stikstof is minder nu, de natuur knapt op. Ons creatieve brein wordt extra gestimuleerd en zo ook ons besef dat zaken niet vanzelfsprekend zijn. Praat hierover met uw kinderen en met elkaar, weet dat uw kinderen vele malen flexibeler zijn dan u denkt. Met genoeg warmte, liefde, geduld, regelmaat en ritme ben ik ervan overtuigd dat wij samen sterk staan en dit virus onder de duim krijgen.

Alle lof voor de mensen die door hun vitale beroep in de frontlinie keihard werken voor ons allemaal. Laten wij vooral thuisblijven met elkaar, zodat zij hun werk goed kunnen blijven doen.

Take care!

 

Heb je feedback of tips over dit onderwerp? Laat het in een reactie gerust weten!

Wendy Bakx-Sanner

Hoe bereiden we kinderen voor op de toekomst?

Elke tijd vraagt om bezinning op de fundamenten van opvoeding. Persoonlijk vind ik dat vooral de tijd waarin we nu leven daar om vraagt. Ik word hier beroepsmatig dagelijks mee geconfronteerd. Daarnaast ben ik moeder van twee puberdochters en ik loop hier in onze eigen opvoeding absoluut ook tegenaan! Ik denk vooral na over opvoeding op de lange termijn. Hoe kunnen we de volgende generatie leren hun denken uit te breiden en verantwoordelijkheid te nemen? En dat alles in een wereld van toenemende individualisering en prestatiedruk, waarin social media en kunstmatige intelligentie hoogtij vieren, segregatie weer stijgt en de arbeidsmarkt robotisering en flexibiliteit eist.

Een grote uitdaging voor de kinderopvang! Tijd om stil te staan bij de essentie van ons beroep en de wereld waar onze kinderen in groot groeien. Wij, ouders, nanny’s en gastouders, bereiden onze kinderen voor op de toekomst. Dat is onze plicht en verantwoordelijkheid naar de kinderen toe. Daarbij verandert ook de kinderopvang, het onderwijs en gebruiken we vaardigheden die horen bij de 21e eeuw. Onze kinderen moeten flexibel kunnen denken, ondernemend zijn en goed kunnen presteren. Het stukje gewoon lekker kind zijn, wordt hierbij vaak over het hoofd gezien! Doordat onze kinderen naar o.a. de kinderopvang en school gaan, staan voor de komende jaren zaken als talentherkenning, creativiteit, leren door middel van het aanbod van school automatisch voor elk kind op de agenda. Maar voorop zou moeten staan dat we AANDACHT voor elkaar houden. In deze snel veranderende samenleving ontbreekt dat steeds meer. Daar willen wij voor waken. Je mag zijn wie je bent en jij telt bij ons mee! Alle kinderen worden sterren als we ze laten stralen! Wat je aandacht geeft groeit!

Wat is aandacht eigenlijk? Voor ouders is aandacht voor hun kind vanzelfsprekend. Van nature voelt elke ouder aan dat het kind groeit door die aandacht. Die natuurlijke groei is bij ons ook waar alles om draait. Als je wilt dat je levensboom tot in de hemel reikt, moet je er goed voor zorgen (wordt in de filosofie gezegd). En dat is precies wat onze nanny’s en gastouders doen. Aan onze kinderen die wij dagelijks begeleiden, laten we iedere dag weer merken: ‘Fijn dat je er bent’. Wij realiseren ons dat elk kind het prettig vindt om gezien en erkend te worden. Doordat onze nanny’s en gastouders de kinderen goed kennen en zij ons, zijn we voor hen ook een veilige persoon. We weten wat we van elkaar mogen verwachten. Hoe goed de kinderen zich voelen, hangt grotendeels af van hoe wij ons voelen. Daarom hebben wij van De Nanny Bemiddeling veel aandacht voor elkaar. We kunnen bij elkaar terecht als het nodig is. Zo zorgen we voor een goede sfeer en dat merken de kinderen. Het is in onze ogen heel belangrijk dat we een goede band met de ouders hebben. Om het kind echt te kennen, hebben we ook een beeld nodig van het gezin. Van vader, moeder en eventuele broers en zussen. En van de dingen die er misschien spelen. Daarom hebben we ook aandacht voor u als ouder. Als wij het samen goed kunnen vinden, merkt uw kind dat. Opvoeden is ‘ontmoeten’. Wij bouwen samen aan de toekomst van onze kinderen.

De wereld verandert razendsnel. Juist daarom is oog voor elkaar minstens zo belangrijk als oog voor technologie. Leren moet duurzaam zijn en daarvoor moet je geregeld even rust nemen. Dan ontdek je elkaars werkelijke behoeftes. Door aandacht en ontmoeten zorgen we voor een omgeving waarin elk kind kan groeien. Door een sfeer die plezier en optimisme uitstraalt, zorgen we ervoor dat elk kind kan stralen vanuit wie hij of zij echt is. En door daarbij aan te sluiten met toekomstgericht opvoeden, helpen we ieder kind om te ontdekken waar hij of zij enthousiast voor wordt en waar zijn of haar talenten liggen.

Dus zo bereiden wij onze kinderen voor op de toekomst!

Heb je feedback of tips over dit onderwerp? Laat het in een reactie gerust weten!

 

Wendy Bakx-Sanner

De plaats in het gezin

Wanneer ik op intakegesprek ben bij ouders en/of verzorgers praten we altijd uitgebreid over de kinderen in het gezin. Bij De Nanny Bemiddeling staat het (welzijn van) het kind voorop. De plaats in het gezin zegt veel over een kind en dus ook over zijn karakter. Opvoeding en genen bepalen voor een deel de persoonlijkheid van het kind. Daarnaast heeft zijn plek in het gezin (oudste, middelste of jongste) ook invloed. Hoe komt dat en waar kun je op letten? Door de jaren heen vormt je karakter zich. Hoe verschilt het oudste kind van de jongste telg? Waar moet je als ouder/verzorger rekening mee houden?

Het oudste kind

Uit onderzoek van het CBS is gebleken dat ouders het gelukkigst zijn bij de zwangerschap en geboorte van het eerste kind. Dat verklaart waarom het eerste kind zoveel aandacht krijgt. Onwennig maar trots als een pauw ontfermen de kersverse ouders zich over hun eerste kindje. Deze baby krijgt alle aandacht en ouders maken met dit kindje allerlei nieuwe dingen mee. De eerste stapjes, het eerste tandje…

Vanwege alle aanmoedigingen van de ouders bouwt het eerste kind veel zelfvertrouwen op. Eerste kinderen zijn gehoorzaam en verantwoordelijk. Ze letten op de andere kinderen en willen het goede voorbeeld geven. Maar als oudste kind in het gezin heb je het lang niet altijd makkelijk. Al die aandacht zorgt ervoor dat oudste kinderen gedreven perfectionisten kunnen worden. Er is een hoge druk aanwezig om altijd maar te presteren. Het oudste kind ontwikkelt zich tot een zelfstandig persoon die goed leiding kan geven. Als oudste kind wil je het beste uit jezelf halen en impulsief gedrag behoort niet tot een karaktereigenschap.

Het middelste kind

Bij een tweede kind heb je als ouder al ervaring. Dat heeft invloed op de ontwikkeling van je kind. Het tweede kind is creatiever en sneller zelfstandig dan het eerste kind. Dat komt doordat een tweede kind meer ruimte krijgt om op eigen houtje dingen te ontdekken. Je tweede kind voelt een concurrentiestrijd met zijn oudere broer of zus. Dat gevoel wordt versterkt als je de kinderen met elkaar gaat vergelijken. Als de eerste iets beter kan, zal het tweede kind een andere mogelijkheid zoeken om de aandacht te trekken. Dit kan in zowel negatieve als positieve zin zijn.

Een tweede kind is een sociaal persoon en vaak populair in de klas: hij doet zijn best om de aandacht te trekken.

Het jongste kind

Ouders hebben veel ervaring als de derde komt en zijn daardoor veel meer ontspannen. De jongste krijgt ook meer aandacht en mag meer. Hij is daardoor vaak niet zo behulpzaam, in tegenstelling tot zijn broers en/of zussen. De nieuwste aanwinst wordt vertroeteld door het gezin. Het jongste kind is sneller nieuwsgierig naar dingen die normaliter niet interessant zijn op deze leeftijd.

Voor de jongste telg is het belangrijk om mee te kunnen praten met de oudere broers en/of zussen. Nummer drie wil alles doen wat de oudere kinderen doen. Maar wél alleen: je moet als laatst geborene natuurlijk wel laten zien hoe flink je bent.

Het derde kind ontwikkelt zich tot een populair persoon die graag en makkelijk samenwerkt in een groep. Als derde kind hecht je meer waarde aan werk wat je echt interesseert en leuk vindt, dan aan een topbaan. Ook zoek je veel vrienden buiten de eigen familie.

Enig kind

Het is niet meer gebruikelijk om uit een gezin van acht kinderen te komen. Veel ouders kiezen er bewust voor om het bij één kind te laten. Of de lichamelijke gesteldheid van de ouders is er niet naar om meer kinderen te krijgen.

Diverse onderzoeken hebben aangetoond dat enig kinderen zich sneller ontwikkelen dan leeftijdgenootjes met broertjes of zusjes. Zonder andere kinderen om je heen, breng je meer tijd met volwassenen door. Hierdoor is het enig kind ook vaak een kind wat makkelijk overvraagt wordt!

Als enig kind ben je het middelpunt van alle aandacht van je ouders en dus vaker omringt door volwassenen dan door kinderen. Het is heel belangrijk om ook te leren omgaan met andere kinderen, dit kan bijvoorbeeld op een peuterspeelzaal, sportclub en uiteraard op school.

Broer of zus

De manier waarop je je ontwikkelt, hangt ook af van de hoeveelheid broers of zussen in het gezin. Als je alleen maar zussen boven je hebt, loop je het risico meerdere ‘moeders’ te hebben. Broers zijn veelal bazig. De onderlinge verhoudingen worden meestal op jonge leeftijd vastgelegd en veranderen nauwelijks in de toekomst. Broer-zus ruzies zijn daarom dé gelegenheid om onze sociale vaardigheden te oefenen, zegt systeemtherapeut en ontwikkelingspsycholoog Steven Pont.

Naast eerlijkheid, spelen liefde en aandacht van de ouders een grote rol. Pont: “Ouders weten dat liefde oneindig is, maar kinderen zien dat niet zo. Bovendien is er een biologische reden voor de strijd. In de oertijd betekende de komst van een nieuw kind dat je van de borst gestoten kon worden. Vogels donderen daarom regelmatig een broertje of zusje het nest uit. Daar staat tegenover dat jij wel de hersens van je broer mag inslaan, maar een buitenstaander niet. De familieband is onze existentiële basis.’’

Wij als ouders/verzorgers hebben zelf vaak ook broers en/of zussen en dus ook een bepaalde plaats in het gezin. Dit heeft dus ook ons karakter voor een deel bepaald en dit is dan ook vaak de bril waardoor wij naar deze situaties kijken. Het jezelf bewust hiervan zijn kan helpen bij het begeleiden van de kinderen waar jij als ouder of opvoeder de verantwoording voor hebt.

Feitjes over de plaats in het gezin

  • Het eerste kind heeft gemiddeld meer spullen dan zijn broertjes en/of zusjes.
  • Er zit een verschil van gemiddeld twee à drie IQ-punten tussen ieder kind (de oudste heeft meer IQ-punten dan de jongste).
  • Het oudste kind vindt het belangrijker om nieuwe dingen te leren dan het jongste kind.
  • De jongere kinderen vergelijken hun prestaties altijd met die van
  • Jongere kinderen zijn vaak rebels.
  • Het verschil tussen het eerste kind en de broertjes en/of zusjes is het sterkst als het leeftijdsverschil minder dan vier jaar is.
  • Het jongste kind mag meer dan de oudere kinderen.

 

Ben je niet blij met je plek in het gezin? Wees gerust, er zijn nog veel meer factoren die bepalen wie je bent. Je opvoeding, persoonlijkheid en het vermogen om je aan te passen aan nieuwe situaties bepalen pas écht wie je bent. Je karakter ligt niet rotsvast, maar kan veranderen. Laat dit dus een wijze les zijn voor ons allemaal die kinderen begeleiden en opvoeden.

Heb je feedback of tips over dit onderwerp? Laat het in een reactie hieronder gerust weten!

Wendy Bakx-Sanner

Familie kies je niet!

Alleen je familie houdt onvoorwaardelijk van je, toch???

De waarde van familie in je leven is groot. Ik heb vaak genoeg gezien welk gemis het met zich mee brengt wanneer een persoon geen familie (in zijn/haar leven) heeft. Des te meer is het goed te beseffen hoe fijn het is wanneer deze familie er wél is en voor jou van waarde is. Dit geldt ook voor de begeleiding van jou als nanny/gastouder. De familie van de persoon waar je voor werkt, kan jou als professional helpen om de persoon vanuit een ander perspectief te zien, het kan je ontlasten en het kan je scherp houden.

Sommige mensen verkiezen vrienden boven familie. Maar ze zijn zich niet bewust van het feit dat familie wel vrienden kan vervangen, maar dat vrienden geen familie kunnen vervangen. Over het algemeen accepteren vrienden je zoals je bent, en het is meestal de familie die ook je minder goede eigenschappen durft te benoemen en je daarop wijst, zodat je eraan kunt werken. Het is goed dat onze kinderen vriendschappen sluiten en ervaren wat vriendschap en familie is.

Naast de basisbehoeften, heeft een mens ook psychologische behoeften. Het vervullen daarvan is nodig voor het geestelijk en lichamelijk welzijn. Iedereen heeft affectie, waardering, een gevoel van verbondenheid, liefde, etc. nodig. Een familie biedt je al deze dingen, zonder dat je ze hoeft op te eisen. Het is heel bijzonder dat je in je werk als nanny/gastouder hiervan deel mag uitmaken.

Een gezin geeft je liefde, versterkt je vertrouwen en leert je de moraal en principes van de samenleving. In zekere zin leert het je hoe je kunt overleven in de buitenwereld. Familie geeft ons redenen om te lachen, huilen en aan zelfreflectie te doen.

Hieronder vertel ik de 7 redenen waarom familie belangrijk is.

1. Familie heeft kennis van het verleden.

Iemand is opgegroeid op een plek, in een gezin met familieleden om zich heen. Deze familieleden weten zoveel. Hier kun je als nanny/gastouder je voordeel mee doen. Wanneer je in gesprek bent met je collega’s over het aanpakken van een specifieke situatie, bedenk dan hoe je de familie hierin kunt betrekken.

2. Familie kan praktische hulp bieden.

Denk aan opa en oma die oppassen, dat je iets doet voor elkaar zonder een tegenprestatie te verwachten.

3. Familie laat je stralen. 

“Je zus heeft gebeld”. Grote kans dat je een grote glimlach als antwoord krijgt! Dat zijn mooie momenten. Een kort telefoontje, een kaartje, het kan zorgen voor grote blijdschap. Uit ervaring weet ik (als zus) hoe deze kleine gebaren er vaak bij inschieten. Toch is het erg belangrijk om jezelf en je familieleden te blijven stimuleren dit met regelmaat te doen.

4. Familiebezoek is zeer waardevol. 

Geplande bezoeken, spontane bezoeken. Tradities zoals sinterklaas en kerst horen hier ook bij. Ze zijn allemaal leuk om samen met je familie te vieren.

5. Familie maakt je trots (foto’s, verhalen), 

Veel van de gesprekken met ouders en nanny’s gaan over hun familie. Het is vaak hun grote trots! Foto’s van kinderen, nichtjes, kleinkinderen, ouders worden er geregeld bij gepakt en bekeken. Er worden verhalen verteld die de persoon doen stralen. Zo waardevol om de tijd te nemen en te luisteren naar het verhaal achter de persoon.

6. Familie kijkt vanuit ander oogpunt.

De meeste nanny’s en gastouders hebben het beste voor met het gezin waar ze voor werken. Het zit in het bloed, het stroomt door de aderen; het zorgen voor anderen. Soms zelfs ten koste van zichzelf. Toch kun je als nanny/gastouder (met alle beste bedoelingen) een blinde vlek hebben; bijvoorbeeld wanneer je al jaren voor iemand zorgt. Familie kijkt vanuit hun perspectief, vanuit perspectief van hun familielid. Luister goed naar de ideeën van de familie. Het kan je nieuwe inzichten geven, het kan je spiegelen, je ogen openen. Ze zijn waardevol!

7. Familie houdt de begeleiding scherp.

Als laatste, laten we eerlijk zijn: de nanny ruimt de woonkamer van de ouders die na het werk thuiskomen nog even snel op. Ik zelf ruim mijn huis ook extra op wanneer ik bezoek krijg. Dat doen we toch eigenlijk allemaal? Familie houdt de nanny/gastouder en mij dus in meerdere opzichten scherp. Het is dus belangrijk dat familie geregeld de vinger aan de pols houdt en wij langs komen om te zien hoe het gaat. Familie en De Nanny Bemiddeling kunnen hierin goed met elkaar samenwerken. Zie familie niet als controleur, maar als iemand die je scherp houdt.

Met de feestdagen geven de familiebanden houvast – of ze knellen. Maar wat is eigenlijk familie? Sommige mensen noemen hun vrienden hun familie, maar dat zijn bijna altijd degenen die er een treurige geschiedenis met hun bloedverwanten op nahouden. Familie is voor altijd, en onvoorwaardelijk. Familie is niet synoniem aan bloedband, zeggen deskundigen eensgezind. Natuurlijk, het is wenselijk dat kinderen opgroeien bij hun eigen ouders. Of in ieder geval binnen hun eigen familie. Als dat niet lukt ergens in eigen land, en als laatste redmiddel opvang in een vreemd land.

Ik ben blij dat alle kinderen die onze nanny’s en gastouders begeleiden in een gezin wonen en bij een familie horen. Dat is toch wat wij elk kind gunnen.

Heb je feedback of tips over dit onderwerp? Laat het in een reactie hieronder gerust weten!

 

Wendy Bakx-Sanner

Tradities

Hebben jij en je gezin ook tradities of bepaalde rituelen die echt bij jullie horen? Vast wel… Wij in ieder geval wel en als ik er eens goed voor ga zitten, zijn het er best wel veel!

Rituelen en tradities zijn belangrijk en waardevol voor je gezin. Rituelen, omdat ze rust en regelmaat bieden aan je kind. Tradities, omdat ze iets geven om je op te verheugen en ze zorgen voor een eigen identiteit.

 

Traditie

Een traditie (Latijntrádere, overleveren) is een gebruik of gewoonte die van de ene generatie op de andere wordt doorgegeven. De functie hiervan is het in stand houden van de maatschappelijke stabiliteit. Tradities kunnen als waardevol worden beschouwd en boven alle kritiek verheven, maar ook als conservatisme dat remmend werkt op de vooruitgang. Hoewel tradities statisch kunnen lijken, veranderen en vernieuwen deze voortdurend. Soms worden tradities geschapen om een nationale identiteit en daarmee nationale eenheid te bevorderen. Tradities kunnen op grote en kleine schaal voorkomen. Zo viert men over de hele wereld Oud en Nieuw, maar kent niet iedereen het sinterklaasfeest en wordt niet overal kerstmis gevierd. (bron wikipedia)

Kijk eens naar jouw eigen gezin: welke rituelen komen er allemaal voorbij op een dag? Denk hierbij aan voorlezen, samen ontbijten, altijd dat ene programma kijken… Meer dan je denkt! En dat is absoluut geen sleur. Kinderen hebben hier juist behoefte aan, omdat dit ze een gevoel van veiligheid – en dus ontspanning – geeft. En jou geeft het weer quality time met je kind. Geniet dus juist van die vaste rituelen en houd je er ook aan. Bedenk ook dat rituelen kunnen meegroeien met de leeftijd van je kind.

 

Rituelen versus tradities

Hoewel rituelen alledaags zijn, geldt dit niet voor tradities. Deze komen misschien maar één of twee keer per jaar voor. Dit kan iets speciaals zijn dat je alleen op de verjaardag van je kind doet of juist op een bepaalde dag in de zomer. Gourmetten, een speciaal ontbijt of dagje naar een pretpark: het leuke is dat de traditie alleen van én voor jullie gezin is. Jullie horen bij elkaar en dat geeft jullie als gezin een gevoel van verbondenheid. En, wie weet bestaat jullie gezinstraditie over honderd jaar nog wel en wordt het steeds doorgegeven aan de volgende generatie. Hoe mooi zou dat zijn!

Hoe je tradities en rituelen creëert? Deze basis stappen loodsen je er doorheen;

  1. Gebruik vaste tijdstippen en volgorden.

Tradities en rituelen komen vaak op bepaalde momenten of gebeurtenissen terug.

  1. Houd het klein.

Je hoeft niet meteen groots te denken. Het gaat er vooral om dat je iets sámen met je gezin doet, niet hoe groot de activiteit is. Kinderen onthouden juist de kleine dingen.

  1. Spreek zo veel mogelijk zintuigen aan.

Wat blijft er nu beter in je geheugen hangen dan iets dat alle zintuigen aanspreekt? Denk hierbij aan bepaald eten dat je juist tijdens het ritueel of de traditie eet, zoals de warme chocolade melk na die eerste sneeuwbui.

  1. Geef betekenis met symbolen.

Maak bijvoorbeeld – samen met je kinderen – een soort familiewapen. Een symbool dat álleen voor jullie gezin staat en voor de kinderen herkenbaar is.

  1. Betrek iedereen bij de traditie.

Vooral als je meerdere kinderen hebt in verschillende leeftijden, zullen de rituelen die jij samen met ieder kind doet anders zijn. Bij een traditie is het juist belangrijk dat je het samen met het gezin doet. Het gaat juist om jullie tijd samen en de eenheid van het gezin.

  1. Houd een traditie speciaal.

Voor het slapen gaan je kind voorlezen is een ritueel dat je misschien wel iedere avond samen doet. Bij een traditie is dit juist weer heel anders. Dit doe je bijvoorbeeld maar één keer per jaar op een bepaalde datum.

  1. Bied ruimte aan verandering, aanpassing en spontaniteit.

Gaat het ritueel of de traditie niet zoals je van tevoren had gepland? Dat geeft helemaal niets. De uitwerking van beide hoeft heus niet iedere keer tot in detail te worden ‘nagespeeld’. Daarnaast worden kinderen ouder en gaan ze daardoor andere dingen leuk vinden. Laat het ritueel of de traditie gewoon met jullie meegroeien!

Wij Nederlanders hebben ook onze tradities en we kennen allemaal de stereotyperingen van buitenlanders over ‘die gierige Hollanders die altijd overal naartoe tuffen op hun tweewieler en te pas en te onpas maar zeggen wat ze denken….’ Wij staan bekend als een relaxed, direct en zuinig volk, met een doe-maar-normaal-dan-doe je-gek-genoeg mentaliteit. Nederlanders kennen veel tradities, deze geven wij al eeuwen door aan onze kinderen: onze pannenkoeken, oranjegekte en schaatskoorts.

Tien typisch Nederlandse tradities waar ze in andere landen niets van snappen op een rij:

  1. Honderd miljoen fietsen, waar we ook komen en gaan, de fiets gaat mee. Tenminste, dat is wat andere landen denken.
  2. Geen blad voor de mond, volgens andere nationaliteiten zijn wij ontzettend direct.
  3. Gierig.
  4. Het antwoord is nee, wij staan bekend om het vele nee zeggen!? En wat ook heel opvallend is: als wij ‘nee’ zeggen, dat het dan ook ‘nee’ blijft.
  5. Gefeliciteerd! Wij feliciteren iedereen bij een verjaardag voordat we plaatsnemen in de typische kring.
  6. Een rij, wat is dat? Het valt erg op dat wij Nederlanders het erg lastig vinden om in een rij te staan. Achteraan sluiten vinden wij ook erg lastig om te doen.
  7. Het luchtalarm, elke eerste maandag van de maand, om precies twaalf uur… Mensen uit andere landen hebben geen idee wat hen overkomt als ze in Nederland zijn.
  8. Het begrijpen van de Nederlandse taal, bijvoorbeeld ‘de’ en ‘het’; als je er niet mee opgegroeid bent, is het onwijs lastig om te leren.
  9. Beschuit met muisjes trakteren bij de geboorte van een kind. En de kers op de taart is toch wel de ooievaar die in de tuin komt te staan.
  10. Heel veel mayonaise… Voor ons is een ‘patatje met’ de normaalste zaak van de wereld.

 

Voor onze kinderen zijn deze tradities de normaalste zaak van de wereld en wij leren ze automatisch ook dat dit echt bij Nederland hoort, net zoals drop, hagelslag en pindakaas…

Het is fijn te ontdekken dat deze tradities en rituelen echt iets toevoegen aan ons als Nederlanders en het onze kinderen  een goede basis voor het ontwikkelen van een eigen identiteit, regelmaat en rust biedt. Daar doe ik het zeker voor en jij?

Heb je feedback of tips over dit onderwerp? Laat het in een reactie hieronder gerust weten!

 

Wendy Bakx-Sanner

leugentje

Leugentje om bestwil??

Mijn motto is al jaren: ‘eerlijkheid duurt het langst’. Onze kinderen voeden wij dan ook op met ‘al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel’! Persoonlijk ben ik liever gehaat om mijn eerlijkheid, dan geliefd om mijn leugens. Uiteraard hou ik er rekening mee dat ik nooit iemand bewust pijn doe met mijn eerlijkheid.

Baby’s komen puur en met een goede inborst op de wereld. Wij volwassenen die al langer deelnemen aan de grote mensenwereld “verpesten” dus eigenlijk de puurheid waarmee onze baby’s geboren worden. Ook peuters zijn nog goudeerlijk, waardoor ze vaak veel te hard de verkeerde dingen roepen. Zeker in openbare ruimtes hadden mijn driejarigen destijds de neiging om met een priemend wijsvingertje en een veel te schel stemmetje ingewikkelde vraagstukken voor te leggen. “Waarom heeft die mevrouw allemaal vlechtjes? Waarom is die meneer zo zwart? Waarom is die mevrouw dik?” Dat zijn van die pijnlijke momenten waarbij je het liefst door de grond zou willen zakken.

Dit is denk ik ook herkenbaar: “Altijd netjes dankjewel zeggen”, “oudere mensen spreek je aan met ‘u’” en “liegen is fout” – regels die ieder kind tijdens de opvoeding ingeprent krijgt. Maar dat liegen, is dat altijd verkeerd? Of is het in sommige gevallen beter dan de waarheid vertellen?

Volgens hoogleraar Moderne Letterkunde Maarten van Buuren kunnen we daar kort over zijn: met liegen is in sommige gevallen inderdaad niets mis. En zeg nou zelf: als een leugen vertellen betekent dat je iemands leven kan redden en de waarheid betekent iemands dood, dan is de keuze toch erg snel gemaakt? De vraag waar de grens ligt is een interessantere kwestie. Tot op welke hoogte is liegen verantwoord en wanneer wordt een leugen vuil? Er wordt al lange tijd onderzoek gedaan naar die kwestie. Wat in elk geval blijkt, is dat de mensheid, vaak onbewust, dezelfde keuzes maakt als het om moraliteit gaat. Al decennialang wordt er dus een algemene, “gezamenlijke” grens getrokken tussen verantwoord liegen en een vuile leugen, tussen ‘goed’ en ‘slecht’. Maar waar is die gezamenlijke moraliteit eigenlijk op gebaseerd?

En dan blijkt het ouderschap gewoon niet te doen zonder een beetje jokkebrokken. Lastige kindervragen weet ik vaak nog wel een beetje te ontwijken met wat gemompel en de belofte dat hun vader bij thuiskomst alles zal uitleggen. Maar soms kan ik er gewoon niet omheen en grijp ik toch naar het leugentje om bestwil. Gewoon omdat mijn kuikens de waarheid (nog) niet aankunnen, maar vooral ook: omdat sommige situaties met een beetje liegen veel soepeler verlopen. Dan ben ik er vanaf. Dus zeg ik “misschien” wat eigenlijk glashard “nee” betekent, veins ik dat er geen nieuwe batterijen in die elektrische gitaar/raceauto/zingende pop kunnen en laat dode vissen via de wc in de hemel komen. Dankzij mijn eeuwige “als je jokt, komt er een kruis op je voorhoofd”, leggen mijn kinderen automatisch hun hand op hun hoofd als ze tegen mij liegen.

De meest gebruikte leugentjes om bestwil die ouders vertellen

Liegen mag niet, leren we onze kinderen, zoals hierboven beschreven staat. Maar toch doen de meeste ouders het zelf wél. Al gaat het dan meestal om een leugentje om bestwil. Herkenbaar? Als je ooit tegen je kind hebt gelogen, hoef je je heus niet druk te maken: 75 procent, oftewel bijna elke ouder doet dit namelijk weleens. Van de ouders geeft 55 procent zelfs toe wekelijks te jokken. Met een goed doel, dat dan weer wel. Benieuwd waarover? Dit zijn de meest gebruikte leugentjes om bestwil die ouders gebruiken.

  • 55% van de ouders is wel eens speelgoed ‘kwijtgeraakt’.
Ouders en kinderen delen niet altijd hetzelfde enthousiasme over speelgoed. Vooral dingen die veel lawaai maken, vallen meestal beter in de smaak bij de jongste generatie. Laten het nou net deze speeltjes zijn die per ongeluk kwijtraken of onvervangbare batterijen blijken te hebben.
  • 49% liegt weleens tegen vrienden over hun opvoedstijl. We willen allemaal onze kinderen om 19:00 uur gedoucht, voorgelezen en met gepoetste tanden in bed hebben en ze alleen maar verse, zelfgemaakte maaltijden voorschotelen met zo min mogelijk vet en suiker. Maar laten we eerlijk zijn: dat lukt toch niemand?!
  • 32% gebruikt sluitingstijd om ergens weg te komen
‘We moeten nu gaan, want het park gaat zo dicht.’ Ook de speeltuin, eendenvijver en het strand krijgen spontaan een sluitingstijd toegewezen als het ouders uitkomt. Tja, dit werkt nou eenmaal beter dan: ‘Ik wil naar huis, zodat jij nog even kan slapen.’

Maar wanneer is het nou eigenlijk geoorloofd om ergens over te liegen? Dit blijkt een persoonlijke kwestie te zijn, die afhankelijk van de situatie en de eventuele consequenties is. Uiteindelijk gaat het om het opmaken van de balans in onze opvoeding en het volgen van je eigen gevoel. Welke belangen wegen het zwaarst, waarmee schaad je het minst en wat probeert je gut feeling je te vertellen?

Eerlijkheid duurt het langst, maar in het geval van de opvoeding van mijn kinderen is dat toch best wel lastig….

Heb je feedback of tips over dit onderwerp? Laat het in een reactie hieronder gerust weten!

Wendy Bakx-Sanner

minste weerstand

De weg van de minste weerstand

Ik val maar meteen met de deur in huis: onze kinderen krijgen meestal gewoon hun zin. Hierbij wordt door de ouders dus de weg van de minste weerstand geboden. Waarom eigenlijk? Omdat wij nou eenmaal leuke, relaxte ouders willen zijn. We willen niet de hele dag “nee” en “niet doen” roepen. Daarbij willen de kinderen natuurlijk gewoonweg liever geen NEE horen. Of zijn we stiekem zo toegeeflijk omdat we niet al te veel last van de kinderen willen hebben?

“Wikipedia; De weg van de minste weerstand is een traject van A naar B dat minder energie kost dan andere mogelijke trajecten van A naar B. Het idee wordt als verklaring voor natuurlijke fenomenen gebruikt, maar ook als metafoor voor menselijk gedrag. Als er verschillende manieren zijn om iets te bereiken, maar eentje kost het minste moeite, dan wordt deze manier weleens ‘de weg van de minste weerstand’ genoemd. In de natuur zien we een dynamisch systeem vaak ‘de weg van de minste weerstand’ nemen. Bijvoorbeeld als regenwater van een berg naar de zee stroomt.”

Gefeliciteerd! Zwemmen met de stroom mee is inderdaad de weg van de minste weerstand. En dat is precies die weg waarmee je het verst komt!

We kiezen vaak voor doorzetten, terwijl we eigenlijk moeten loslaten. Waarom doen we dat dan niet? Is de weg van de minste weerstand de gemakkelijkste weg – of is het de slimste weg? Is loslaten een teken van falen of juist een teken van succes? Wij opvoeders kampen allemaal met dit “probleem” bij het opvoeden van onze kinderen. Het is goed om hierover te sparren met andere ouders. Ook zij lopen hier hoogst waarschijnlijk vroeg of laat tegenaan.

Wat is de beste manier om je doel te bereiken?

Kijk eens om je heen naar de volwassenen in je omgeving. De meeste mensen zijn hard bezig om hun leven te verbeteren. Ze doen hun uiterste best – op hun eigen manier – om hun doelen te bereiken en zich daardoor gelukkiger te voelen. En wat gebruiken ze daarvoor? Vooral hun doorzettingsvermogen. Dit voorbeeld geven wij allemaal door aan onze kinderen.

Veel ouders en opvoeders kiezen voor de “traditionele manier” van opvoeden van de kinderen. Ze zeggen: “Niet zeuren, maar doorgaan. Je moet hard werken om iets te bereiken. Je moet je handen uit je mouwen steken. Opgeven is voor losers. Echte winnaars geven nooit op.” Maar is dat wel de beste manier om je doel te bereiken? En geven wij hiermee wel het juiste voorbeeld en het juiste signaal af aan onze kinderen?

Doorzetten of loslaten?

De keerzijde van bovengenoemde aanpak is dat we daarmee ongelooflijk veel kansen laten liggen. Het mooie aan onze kinderen is namelijk, dat zij die kansen nog wel zien liggen en daarom tegen de stroom in durven gaan. Wellicht komt het daardoor dat kinderen het lastig vinden om “NEE” te horen. We negeren hierdoor manieren waarop we sneller en met meer gemak onze doelen kunnen bereiken. We blijven doorzetten in situaties die ons niet meer gelukkig maken. We onderhouden relaties die we beter kunnen loslaten. Kortom: doorzetten is niet per definitie slim. Soms is het wijzer om los te laten.

Nu is loslaten ontzettend moeilijk voor de meeste mensen. Loslaten wordt ons in feite namelijk door niemand geleerd. We krijgen er in onze opvoeding nagenoeg niets over te horen. We hebben er nooit mee geoefend en vinden het daarom heel moeilijk. Toch merken ouders met kinderen in de puberteit op een gegeven moment dat het juist een groot goed is om zaken los te laten. En dat het juist heel gezond is om de puber steeds meer de eigen weg te laten bewandelen.

Waarom is de weg van de minste weerstand vaak de beste weg?

  1. Het kost de minste moeite.

Wij hoeven niet meer te worstelen of krampachtig vol te houden als opvoeders! Zie het als zwemmen in de modder: Hoe hard je het ook probeert, hoe goed je er ook in wordt, het is nooit zo gemakkelijk als zwemmen in water. Nooit! Dus het feit dat iets makkelijk is – dat het vanzelf gaat, dat het natuurlijk voelt – dat is juist het bewijs dat je op de goede weg bent!

  1. Het geeft de meeste vreugde.

Logisch, want de weerstand en krampachtigheid stopt – en pas dan kan er vreugde en plezier naar boven komen. Hiermee komt er ontspanning binnen het gezin en dat is voor ieder gezinslid van grote waarde. Het is toch heerlijk als je mèt de stroom meezwemt? Dan voel je: “Ja, dit gaat lekker – dit vind ik leuk!” Waarom zou je jezelf die vreugde ontzeggen?

  1. Het past bij je.

De reden dat dingen makkelijk gaan en je gelukkig maken, is dat ze bij je passen. Durf in de spiegel te kijken: onze kinderen zijn de levensgrote spiegels van onszelf! Kinderen zijn nog puur en hebben geen dubbele agenda’s. Vertrouw dus meer op wat het kind beweegt!  Mij maakt het bijvoorbeeld gelukkig om lekker te gaan lunchen en te sporten. Misschien hou jij meer van een concert of een boek. Wat maakt het uit? In ieder geval weten we dat het ons gelukkig maakt! Wat willen we nog meer?

Doe wat bij je past en laat de rest los.

Hoe herken je de beste weg?

Je weet onmiddellijk welke keuze de beste weg is. Dat is die keuze die je weinig moeite kost, je veel plezier geeft en helemaal bij je past. Het is niet zo moeilijk om daarachter te komen, toch? Dàt is de weg van de minste weerstand. Dat is de weg die je het gelukkigst maakt. Op die weg ervaar je energie, plezier, vreugde, geluk, en ontspanning. Het wordt vaker gezegd in opvoed land; “Kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen”. Kies de juiste weg in het begeleiden en opvoeden van de kinderen, wil niet alles 100%.  Dat is de weg van gelukkig leven, samen met onze kinderen en met jezelf!

Heb jij feedback of tips over dit onderwerp? Laat het in een reactie hieronder gerust weten!

Wendy Bakx-Sanner

Luisteren!

Hoe gemakkelijk zou het zijn als onze kinderen altijd naar ons zouden luisteren! Het zou heel wat frustratie voorkomen. Maar luisteren is lastig. Geen enkel kind luistert altijd, maar ook volwassenen hebben hier een handje van. Ik betrap mijzelf er eerlijk gezegd ook op en zelfs in het begeleiden en opvoeden van onze eigen kinderen luister ik echt niet altijd… Hoe vaak ik niet tegen onze meiden zeg: “Mama is even bezig. Als ik klaar ben, kom ik naar jullie toe, o.k.?” Herkenbaar, toch???

Wij mensen willen graag zelf dingen bepalen, zo ook onze kinderen, en dat is maar goed ook. Dicht bij jezelf blijven is belangrijk, en het is goed om dat over te brengen op onze kinderen. Zij moeten echter nog veel leren en daar willen wij als ouders ze natuurlijk bij helpen. Het is een feit dat kinderen je soms echt niet horen. Ze kunnen nog helemaal onbevangen in het hier en nu zijn, volkomen in beslag genomen door wat ze op dat moment aan het doen zijn. Om jaloers op te worden eigenlijk! Denk dus niet te snel dat hij of zij je niet wil horen. Een dergelijke negatieve gedachte roept doorgaans een reactie van irritatie of ongeduld bij je op, waar je vervolgens niet veel mee opschiet. En je kind uiteindelijk ook niet!

 

Actief luisteren

is een term uit de klinische psychologie, later toegepast op de communicatiewetenschap. Bij het actief luisteren gaat de luisteraar expliciet na of hij de boodschap (inhoud én gevoel) van de spreker begrepen heeft. Het doel van actief luisteren is wederzijds contact te verbeteren. Vooral het gevoel echt begrepen te worden, zonder meteen beoordeeld te worden, is belangrijk. De Amerikaanse psycholoog Carl Rogers heeft het actief luisteren voor het eerst als techniek beschreven als onderdeel van de cliëntgerichte psychotherapie. Actief luisteren is een van de belangrijkste onderdelen geworden in de opvoedings- en communicatiemethode van de Amerikaans klinisch psycholoog Dr. Thomas Gordon (leerling, later collega van Carl Rogers), die hij vanaf 1962 ontwikkelde.

 

Luisteren bestaat uit

belangstelling tonen, iemand de ruimte geven zijn verhaal te doen, laten merken dat je luistert, vragen stellen en feedback geven. Luisteren lijkt vanzelfsprekend, maar kun jij het goed? Het is zeker de moeite om hier eens op te gaan letten. Zoals ik al eerder aangaf: wij als volwassenen luisteren ook niet altijd even aandachtig of goed.

Hieronder vind je zeven tips die je kan gebruiken om je kinderen beter te laten luisteren.

1.   Maak contact. Voordat je een opdracht geeft of een vraag stelt, maak contact met je kind. Loop naar je kind toe, tik het even aan of noem zijn of haar naam. Wacht met je opdracht of vraag totdat je contact hebt. Geef een positieve draai aan het contact door je kind te bedanken als je eenmaal contact hebt. Doe dit nog voordat je je vraag of opdracht geeft. Bijvoorbeeld door te zeggen: “Fijn dat je even luistert” of “Bedankt dat je naar me kijkt”.

2. Verwoord het gewenste gedrag. Benoem het gedrag dat je graag wilt zien van je kind. In plaats van te zeggen wat je niet wilt zien. Dat is duidelijker voor kinderen en komt positiever over. Dus bijvoorbeeld: in plaats van “niet rennen!” -> “rustig lopen op de trap”.

3. Wees specifiek. Benoem zo duidelijk mogelijk wat je van je kind verwacht. Een “straks”, “soms” of “misschien” is te vaag voor kinderen. Als je kind iets niet helemaal snapt, is het erg lastig voor hem om het uit te voeren. Hoe specifieker je bent, hoe beter kinderen weten wat je bedoelt.

4. Leg uit en vertel de positieve consequentie. Door uit te leggen waarom iets belangrijk is, snapt je kind waarom iets van hem of haar verwacht wordt. Daarnaast kun je de positieve consequentie van het gedrag vertellen. Dit werkt beter en voelt fijner dan dreigen. Kinderen snappen dan waarom iets belangrijk is om te doen. Bijvoorbeeld: “Het is belangrijk om elke dag je tanden te poetsen, zodat je geen gaatjes krijgt.” Of: “Als je nu opschiet dan is er zo nog tijd voor een (extra) verhaaltje.”

5. Praat op ooghoogte. Een kind voelt zich dan minder geïntimideerd. Zeker als je kind gevoelig is voor autoriteit werkt dit goed. Je hebt dan op een gelijkwaardige manier contact.

6. Geef zelf het goede voorbeeld. Luister zelf goed naar je kind. Kinderen leren veel van het voorbeeld wat ze krijgen. Vooral van jou als vader of moeder. Ze kijken tegen je op en kinderen kopiëren gedrag. Dus begin zelf met luisteren naar je kind. Probeer te stoppen met wat je doet en luister met aandacht naar wat je kind echt zegt.

7.  Wat zit er achter? Bekijk hoe het komt dat je kind niet luistert. Wat maakt het luisteren moeilijk? Is het te druk? Hoort je kind je wel? Is de regel of opdracht te onduidelijk? Is je kind moe? Heeft het honger of dorst? Als wij zelf te moe zijn of te hongerig dan lukt luisteren ons ook niet meer. Je kind dus ook niet.

Als kinderen niet luisteren, doen ze dit meestal niet omdat ze niet willen luisteren. Kinderen willen in principe graag dat ouders trots op ze zijn. Probeer ze dus te helpen met luisteren.

Veel succes met het toepassen van de tips!

Heb je feedback of tips over dit onderwerp? Laat het in een reactie hieronder gerust weten!

 

Wendy Bakx-Sanner

Deze website gebruikt cookies (lees hier meer) om jou de beste gebruikerservaring te geven. Ga akkoord door op 'Accepteer cookies' te klikken.